Επανάσταση :γένους θηλυκού!


Αν σκεφθείς όσα μας έχουν αποκαλύψει οι ανθρωπολόγοι για την απαρχή του ανθρώπου και την παρουσία της γυναίκας στη ζωή, αν αναλογιστείς πόσα βάρη φορτώθηκε η γυναίκα του προχθές, του χθες αλλά και του σήμερα, αν σκεφθείς πόσους αγώνες έδωσαν πολλές γυναίκες για να τους αναγνωριστούν ανθρώπινα δικαιώματα, αν σκεφθείς λίγο ποια ήταν η θέση της γυναίκας πριν χρόνια και ποια είναι σήμερα, αν σκεφθείς ότι ακόμη και τώρα που με διαβάζεις υπάρχουν κράτη που η γυναίκα ισούται με αντικείμενο, με στοκ του εξοπλισμού του άντρα, τότε σίγουρα θα τη θεωρήσεις και εσύ ως τη μεγαλύτερη αγωνίστρια, επαναστάτρια από όλους όσους αγωνίστηκαν μέχρι σήμερα για τα δικαιώματά τους.
Θυμήσου,   ακόμη και τις εποχές με  ανάπτυξη στα κράτη,  όσο μικρά και αν ήταν, η γυναίκα αντιμετώπιζε ένα κατάλογο από '' μη'', απαγορεύσεις και αποκλεισμούς από το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Τίποτε δεν της χαρίστηκε, ούτε της αναγνωρίστηκε εκτός από το ρόλο της στο σεξ!!!



Και για πόσα πράγματα δεν έχει αγωνιστεί η γυναίκα!  Να σημειώσω έτσι ανάκατα μερικά!
Για να μπορεί να μάθει γράμματα,
Για να επιλέγει τον άντρα που θα μοιραστεί  τη ζωή της
Για να εργαστεί
Για να της αναγνωριστεί το δικαίωμα ψήφου
Για να της επιτραπεί  να διαλύσει το γάμο της
Για να αποκτήσει το δικαίωμα να μεγαλώνει μόνη το παιδί της
Για να έχει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι
Για να μπορεί να υποστηρίζει τις απόψεις της
Να μπορεί να διεκδικεί ίσους μισθούς με τους άντρες

Θυμήσου τον Μεσαίωνα πόσες γυναίκες θανάτωσε η Ιερά Εξέταση γιατί ήταν ''μάγισσες''!!
Λένε πώς ακόμη και 1500 θανατώσεις γυναικών εκτελούνταν σε μια μέρα
Θυμήσου  ακόμη και σήμερα σε πολλά κράτη, πόσες βιάζονται καθημερινά για να αποδειχθεί όχι ότι το αρσενικό είναι ψυχασθενής αλλά  η ενηλικίωσή του!!
Θυμήσου στα χρόνια των γονιών μας πόσες γυναίκες αντιμετώπιζαν στο χώρο εργασίας τους, τις  σεξουαλικές  απαιτήσεις των αφεντικών τους ως όρο για την πρόσληψή τους.
Θυμήσου πόσες γυναίκες σήμερα μάχονται ακόμη, για να μπορεί η γυναίκα να πάει στο σχολείο
Θυμήσου εκείνες που αγωνίστηκαν για το δικαίωμα ψήφου. Για μισό αιώνα αγωνίζονταν  για  να τους αναγνωρίσουν το δικαίωμα αυτό.



Αγωνίστρια ήταν η γυναίκα του χωριού που ενώ έπρεπε να υπηρετεί σύζυγο και πεθερικά --τυχερή αν δεν είχε ανύπαντρο κουνιάδο--της απαγορευόταν να βοηθά τους γονείς της.
Αγωνίστρια  είναι η γυναίκα που κατήγγειλε και καταγγέλλει  κακοποιήσεις όταν μάλιστα κάποτε το ξύλο του συζύγου προς τη σύζυγο ήταν ...απαραίτητο για νουθεσία.
Αγωνίστρια ήταν  η πρώτη  γυναίκα που διεκδίκησε την εισαγωγή της στις ανδροκρατούμενες σχολές των Πανεπιστημίων
Αγωνίστρια ήταν και εκείνη που συμμετείχε ανάμεσα σε άντρες σε αγώνες και αγωνίσματα σε καιρό πολέμου και ειρήνης
Ναι οι ανώνυμες και επώνυμες γυναίκες που νοιάστηκαν για τα ανθρώπινα δικαιώματά μας είναι για μένα οι μεγαλύτερες επαναστάτριες όλων των αγώνων.
Η γιαγιά, η μάνα, η αδελφή, η γειτόνισσα είναι οι επαναστάτριες γυναίκες όλων των εποχών. Μαζί με τις επώνυμες του κόσμου, την  ακτιβίστρια Έμελιν Πάνκχερστ που πάλεψε για το δικαίωμα της γυναίκας να ψηφίζει, την  Simone de Beauvoir  την  πρώτη φεμινίστρια της Γαλλίας, την Ελίζαμπεθ Μπλάκγουελ που έγινε η πρώτη γιατρός στην Αμερική αν και κανείς δεν την δέχτηκε για να κάνει την πρακτική της και έτσι φτάνοντας στην Γαλλία διαπίστωσε ότι μόνο ως μαία μπορούσε να εργαστεί, την   Κίου Τζιν που έζησε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα στην Κίνα και   αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των Γυναικών της χώρας της και πρώτα απ' όλα με τους συλλόγους που δημιουργήθηκαν απαίτησαν να σταματήσει το δέσιμο των ποδιών των κοριτσιών, που στόχο είχε να δημιουργήσει γυναίκες παλλακίδες για τους κινέζους άρχοντες.
Μη ξεχάσουμε και την    Σεβαστή Καλλισπέρη το 1184 όταν  υπέβαλε αίτηση για να δώσει εξετάσεις στη φιλοσοφική σχολή. Οι καθηγητές της αναστατώθηκαν (ήταν η πρώτη φοιτήτρια) και, τελικά, της το επέτρεψαν. Η Σεβαστή επέτυχε στις εξετάσεις, αλλά το υπουργείο Παιδείας αρνήθηκε (λόγω του φύλου της) να επικυρώσει τις υπογραφές των καθηγητών που την εξέτασαν. 
Άλλη επώνυμη ήταν η  Καλλιρρόη Παρρέν η πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφος που αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών και ειδικά το δικαίωμα στη μόρφωση.
Μήπως ξεχνάμε  εκείνες τις γυναίκες,  τις εργάτριες ιματισμού της Νέας Υόρκης  που ξεσηκώθηκαν για πρώτη φορά σαν εργαζόμενες γυναίκες, έκαναν απεργία και διαδήλωσαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενες για τους άθλιους όρους δουλειάς; Η αστυνομία τις χτύπησε. Και αυτή η πρώτη κινητοποίηση των γυναικών έγινε  στις 8 Μαρτίου του 1857
Γι αυτό και 8 κάθε Μάρτη είναι η ημέρα της Γυναίκας.  
Και άλλες τόσες που πολέμησαν για ιδανικά όπως η ελευθερία, η πατρίδα, η δικαιοσύνη δίπλα στους άντρες και ισότιμα με εκείνους. Αλλά εκείνες οι μεγάλες και τρανές ανήκουν στους ήρωες.
Και όλες αυτές και άλλες τόσες μαζί με τις ανώνυμες έδωσαν τις μάχες τους για να είμαστε σήμερα ας πούμε χειραφετημένες και ελεύθερες.
Αλλά ο αγώνας συνεχίζεται!.

Συμμετέχει στο δρώμενο της Αλεξάνδρας  ''Τέλεψε το έργος μας''- πνοή στ΄όνειρο.


Η περιθωριοποίηση ως αιτία παραβατικότητας

πηγή

Η περιθωριοποίηση πολιτών οπλίζει τα χέρια τους πολλές φορές, διαπράττοντας εγκλήματα.
Τα κοινωνικά αδιέξοδα εξαιτίας οικογενειακών προβλημάτων, ή ψυχολογικών, ή οικονομικής ανέχειας, ή εθισμού στα ναρκωτικά πρέπει να αντιμετωπίζονται από κάθε ευνομούμενη πολιτεία.
Φυσικά υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν εγκληματικές φυσιογνωμίες που ''γουστάρουν'' να αφαιρούν ανθρώπινες ζωές. 
Αν όμως η πολιτεία μεριμνά χωρίς τη  δικαιολογία,  ''δεν υπάρχουν χρήματα'', που ναι μεν απαραίτητα είναι αλλά πάντα υπάρχει τρόπος αν υπάρξει θέληση, τότε ελαχιστοποιούνται τα εγκλήματα αυτά.
πηγή

Για να θυμηθούμε λίγο κάποια περιθωριοποιημένα παιδιά στην αρχή του 20ου αι., που ήταν ο τρόμος και ο φόβος των καταστημάτων γύρω από τους Αέρηδες αλλά και των περαστικών. Στους Αέρηδες είχαν το στέκι τους και το ορμητήριο τους αρκετά φτωχόπαιδα που έφταναν στην Αθήνα από όλη την Ελλάδα.
Εκεί ξημεροβραδιάζονταν μας λέει η Μαρία Μαρκογιάννη στο βιβλίο της ''Ματιές στην Αθήνα που έφυγε'', μισόγυμνα, ξυπόλυτα, πεινασμένα, κάνοντας μικροθελήματα.Ήταν  μικρά σε ηλικία ή και έφηβοι.Έβριζαν, κάπνιζαν, επιτίθονταν σε περαστικούς, γενικά ήταν η πληγή της αγοράς. ''Μάγκες του Ρολογιού'' λέγονταν από το Ρολόι του Κυρρήστου, τους Αέρηδες  όπως τους λέμε.
7 χρόνια μετά την ίδρυση του ''Παρνασσού'', του πολιτιστικού συλλόγου από παιδιά επίσης, ιδρύθηκε η ''Σχολή Απόρων Παίδων''
Από τα πρώτα άτομα που εγγράφηκαν ήταν και οι Μάγκες του Ρολογιού. Βρήκαν τροφή, στέγη και κάλυψαν τις ανάγκες τους.
πηγή

Τι φαντάζεστε ότι έγινε με αυτά τα παιδιά;
Πολλά έγιναν επιστήμονες, μεγαλοβιομήχανοι και διέπρεψαν. Σκέψου ο ιδρυτής του Πρακτορείου Τύπου Σπύρος Τσαγκάρης ήταν ένας εξ αυτών. Άλλος ήταν ο μεγαλοβιομήχανος Γιώργος Ξαχώνης,ή ο βιομήχανος καπέλων Αντώνης Αριανούτσος.
Τι θα γίνονταν αν δεν βοηθούσαν τη φτωχή τότε Ελλάδα, μερικοί πολίτες όπως οι καταστηματάρχες της περιοχής που ήθελαν να απαλλαγούν από την πληγή των παιδιών αυτών ; Τα περισσότερα θα γίνονταν μεγάλοι εγκληματίες, σωστά;
Ένα από τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας είναι  η αύξηση της εγκληματικότητας. Η οικονομική κρίση γιγάντωσε το πρόβλημα.
Ειδικά για τους ναρκομανείς, που για τη δόση τους μπορεί να φτάσουν και στο έγκλημα, δεν έχει καμιά δικαιολογία η πολιτεία να μένει άπραγη ή να ολιγορεί.
Καιρός είναι το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες που του  αναλογούν και ακόμη περισσότερες.

Αλληλεγγύη=Αμοιβαία ευθύνη και υποχρέωση ...

Το ημερολόγιο ξεφυλλίζω και μου φωνάζει ότι ο χρόνος τελειώνει...
Μου φωνάζει ότι αυτό το μήνα πριν ένα χρόνο  περίπου έχασα τη μαμά μου...
Σαν χθες μου φαίνεται...Πότε πέρασε ένας χρόνος;

Μου φωνάζει ότι τον άλλο μήνα κλείνει χρόνο που έφυγε ο Ορφέας μας το όμορφο σκυλάκι μας.

Μου φωνάζει όμως ότι έρχονται Χριστούγεννα!
Μου ψιθυρίζει ότι οι γιορτές που έρχονται πρώτα από όλα είναι γιορτές αγάπης, αλληλεγγύης και αδελφοσύνης.

Και μη ξεχνάμε το e-book μας που κάνει πράξη την αλληλεγγύη.

Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη παντού! 


 Ένας δεύτερος κύκλος μόλις ξεκινάει για το "Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη"!Το e-book, που γράψαμε δεκαοχτώ bloggers και διαθέτουμε με αντίτιμο ένα δέμα αλληλεγγύης, μπορείτε να αποκτήσετε τώρα στέλνοντας στο womaninblog@gmail.com:

- το αποδεικτικό αποστολής δέματος (σε όποια δομή αλληλεγγύης επιλέξετε)
- τη φωτογραφία παράδοσης του δέματος (αν πρόκειται για δομές αλληλεγγύης της πόλης σας)
Στο e-book μας θα διαβάσετε ιστορίες, πραγματικές και φανταστικές, ποιήματα, με πρωταγωνίστρια την αλληλεγγύη και συμπρωταγωνιστή το φαγητό, γι' αυτό και στο τέλος θα βρείτε τις αλμυρές και γλυκές συνταγές κάθε ιστορίας.
Περισσότερες πληροφορίες στο blog της Αλεξάνδρας μας ''a button on the moon''

.........................
Γι αυτό και για να μην τρέχω τελευταία  στιγμή αλλά και για να  αλλάξω διάθεση, για να προλάβω το χρόνο που δεν έχω, σκέφτηκα να δραστηριοποιηθώ νωρίς μια και τρέχουν και θα έλθουν τρέχοντας διάφορα μπαζάρ για τόσους που μας χρειάζονται.
Έφτιαξα μερικά πραγματάκια και θα σας τα δείξω.


                                                   Μια κρεμαστρούλα με τη δαντέλα της...



                    Δυο καδράκια που παλαιώθηκαν και δέχτηκαν λουλούδια   από πηλό.



                               Τα ξύλινα κεραμιδάκια μου που ντεκουπαρίστηκαν....



                                           Οι κουμπαράδες μου που ζωγραφίστηκαν...



Και τα στεφανάκια μου πήλινα και αυτά, τα ξέρετε

Και ακολουθούν και άλλα που δεν έχουν τελειώσει ή δεν πρόλαβα να φωτογραφίσω.


Συμπόσιο/ Η συμμετοχή μου ....

                 Άλλη μια νύχτα





Ένα ακόμη βράδυ σήμανε!
Μια ακόμη ημέρα έσβησε!
Κάθε βράδυ ψεύτικα χαμόγελα σκορπά
Στο κιγκλίδωμα ακουμπά
το βαθύ το ντεκολτέ υποσχέσεις ψιθυρίζει
Το καλλίγραμμο το πόδι ανασηκώνει,
τον πελάτη γοητεύει
Ντύσιμο προκλητικό,
βάψιμο θεατρικό,
στάση του σώματος γνωστή,
χαμόγελο ν'αρέσει.
Στολή εργασίας είν' αυτή,
η εμφάνιση κανόνας
Χαμόγελο πικρό χαρίζει στον καθρέφτη
η ρυτίδα που αυθάδικα κοιτά
το τέλος αρχίζει να μετρά
Θύμισες το νου της κατακλύζουν
Με τα νιάτα συντροφιά,
με όπλο τη νεραϊδένια της θωριά,
μ'ελπίδα τα όνειρά της,
άνοιξε φτερά στην πόλη να πετάξει,
το νέκταρ της ζωής να το γευτεί
Μα χρυσαλίδα έμεινε πιασμένη στα δεσμά της
Τη γύμνια της πουλούσε έναν παρά
το σώμα της τροφή στον κάθε πεινασμένο,
ψεύτικα χάδια και φιλιά
σμίξιμο κορμιών στα σκοτεινά
η πληρωμή προκαταβολικά.
Σκληρός ο αφέντης
κέρδη, συμπεριφορές και παρουσίες καταγράφει
σαν το γεράκι εποπτεύει,
αστραπιαία εφορμά την υπακοή να επιβάλλει
Το σώμα πρέπει να φροντίζει
βιτρίνα τον πελάτη να ελκύσει
Αραχνιασμένη απέμεινε η ψυχή,
λούφαξε από φόβο κι απειλές,
δέσμια της φθήνιας και της σκοτεινιάς.
Το πίσω δεν ετόλμησε ποτέ να το κοιτάξει,
το μπρος να ονειρευτεί
Τα δάκρυά της έκρυβε η βροχή
Την ανατριχίλα στο κορμί το κρύο δικαιολογούσε
Το σκοτάδι στη ματιά η συννεφιά το σκέπαζε
Μόνο ο έναστρος ουρανός ήταν ο εχθρός της
μάσκα του πάθους το προσωπείο της
Καταφρόνια, βία και κίνδυνος
παίζανε κρυφτό μαζί της.
Μα εκείνη ορθή, στητή, λύγιζε το γυμνό της πόδι
για ένα πρωινό ηλιόλουστο που ήταν τ' όνειρό της
Άλλη μια νύχτα που το χάραμα πάει να συναντήσει
Άλλη μια νύχτα που ο άγνωστος
το γυμνό της το κορμί λεηλατεί
και ματώνει τη ψυχή της!
Η ομορφιά της σβήνει απ' του χρόνου την ορμή
Το αύριο είναι μπροστά,
δεν τολμά να ονειρευτεί,
ομίχλη το καλύπτει.
Μα θα χαθεί, το νοιώθει!
Κι όμως εύχεται
να'ρθει σύντομα η στιγμή
που θα πάψει να νυχτώνει!


Φθινοπωρινός άνεμος




Τον άνεμο συνάντησα στον κήπο να χορεύει
φύλλα ξερά απόδιωχνε με ένα φύσημά του
Γυμνά τα δέντρα άφηνε να αναπαυτούν λιγάκι
χάδι απαλό χάριζε στης γλάστρας το γεράνι
Το βλέμμα σήκωσε ψηλά κι έστειλε την πνοή του
αποχαιρετώντας τα πετούμενα στο μακρινό ταξίδι
Ξεθάρρεψα, πλησίασα και μίλησα του ανέμου
-Πούθε έρχεσαι αγέρα μου?
και τι μαντάτα φέρνεις?
Εκείνος στριφογύρισε, κρύφτηκε στα μαλλιά μου
παιχνίδισμα το φύσημα, δροσιά του φθινοπώρου
-Από το Νότο έρχομαι που ο ήλιος κατακαίει
οι λαμπερές ακτίνες του τη γη την ερημώνουν
ανθρώπους στις σκιές ωθούν να ψάχνουν τη δροσιά μου
Μα ήλθε ο καιρός και γύρισα
παρέα στο Φθινόπωρο να κάνω
Σε λίγο φεύγω για ψηλά, στα βορινά παλάτια
μιαν άλλη εποχή να υποδεχτώ, τον άγριο Χειμώνα
-Την απορία λύσε μου του Φθινοπώρου αγέρα,
γιατί δεν είσαι ανέμελος και πράος όπως τώρα;
Γιατί αφήνεις το θυμό ανεξέλεγκτα να ξεσπάει
Σ' αρέσει να' ναι οι άνθρωποι ανήμποροι εμπρός σου;
Ο άνεμος σταμάτησε το φθινοπωρινό χορό του
-Χιλιόμετρα πολλά ταξίδεψα
λογής ανθρώπους είδα
Μ' αρέσει τριγύρω να φυσώ στροβιλισμούς να κάνω
σαν να ‘μαι ένας χορευτής που κάνει πιρουέτες
Με τη θάλασσα ερωτοτροπώ, το κύμα ζωντανεύω.
Μ' αρέσει στα ουράνια να πετώ
φίλοι μου τα σύννεφα, να παίζουμε κρυφτό
Μα εγώ τα σπρώχνω μακριά
τον ήλιο καλημερίζω
Κι αν τη βροχή σκορπούν στη γη να ξεδιψάσει
με τις σταγόνες στήνω το χορό
και τα αστραπόβροντα κρατούνε τον ρυθμό
Μα και ιστιοφόρα θέλω να κινώ
μύλους και μηχανές του ανθρώπου τα ποιήματα,
βοήθεια να δίνω
Μ' αρέσει το αγκάλιασμα τόσων ερωτευμένων
όταν ανάμεσά τους κρύβομαι
τη θέρμη τους δροσίζω
Μα δεν μπορώ να ανεχθώ
τον άνθρωπο τον άμυαλο
Μου γιγαντώνει το θυμό
όταν στη φύση φέρεται σαν βάνδαλος αγύρτης
τα δέντρα καίει άπονα αποζητώντας κέρδος
Κοίτα τη θάλασσα που λέει πως λατρεύει
πώς το πρασινογάλαζο το χρώμα της μαυρίζει
Πώς νοιώθω λες;
Σαν αίμα βλέπω να κυλά στου ποταμού τα σπλάχνα;
Όταν τα ζώα και φυτά τα μεταλλάσσει τόσο;
Όταν η γη δεινοπαθεί να θρέψει, ν' αναπνεύσει;
Του φέρνω κι εγώ καταστροφές
να ξέρει τον αφέντη
πόσο μικρός κι ανήμπορος
είναι μπροστά στη φύση.
Αυτές είναι οι δυο μου συμμετοχές στο 18ο Συμπόσιο που τόσο επιτυχημένα συνεχίζει να διοργανώνει ακούραστα  η Αριστέα μας ( 18 μέχρι σήμερα!!!!!)
Νικήτρια του Συμποσίου είναι η Ελένη μας  με το ποίημα ''Κλείστρο''. Μπορείτε να το απολαύσετε στο blog της ''Ποιώ''
Η λέξη με κόκκινο ήταν η υποχρεωτική και έδωσε τόσο διαφορετικής θεματολογίας ποιήματα.
Σας ευχαριστώ που συνυπάρξαμε και σ' αυτό το Συμπόσιο. Αναμένοντας το επόμενο, εύχομαι να περνάτε υπέροχα

Αγχολυτικές... εκπλήξεις!

Το άγχος είπαμε, είναι καλό για τον άνθρωπο όταν είναι σε σωστές δόσεις.Τον  ενεργοποιεί  , ο εγκέφαλος λειτουργεί εντατικά και βρίσκει λύσεις σε δύσκολες καταστάσεις. Όταν όμως είναι συχνό και σε μεγάλες δόσεις κάνει κακό στην υγεία.
Και επειδή η εποχή μας ευνοεί τις μεγάλες δόσεις, τα αγχολυτικά ---όχι τα φάρμακα προς Θεού!---είναι η μόνη λύση.
Ένα τέτοιο αγχολυτικό και όχι μόνο-για κάθε άτομο μπορεί να είναι διαφορετικό-- πήρα ως δώρο πριν λίγες μέρες. Θα θυμάσαι την κλήρωση της Σμαραγδένιας μας, της χρυσοχέρας Ρούλας που έκανε  την 1η του μήνα.
Ήμουν η τυχερή.
Και το πακέτο ήλθε αφού μεσολάβησε επικοινωνία για το τι μ' αρέσει και σε τι χρώμα και ένα σωρό λεπτομέρειες γιατί... έτσι είναι η Ρούλα μας.



Όπως βλέπεις όλα τα καλούδια ήταν μέσα στο πακέτο της.
Ένα πανέμορφο πλεκτό κασκόλ σε γκρενά χρώμα, που το έπλεξε για μένα,  απαλό και ζεστό για τις κρύες μέρες του χειμώνα.  Το πλέξιμο είναι το αγχολυτικό της Ρούλας μας!



Και το κουκλάκι της ταξίδεψε από την Κρήτη, αυτό  για τις καρφίτσες,  μόνο που εγώ το έχω ως διακοσμητικό και είναι πανέμορφο.
Τι άλλο; Μα κουλουράκια βρώμης για να κάνουν παρέα στον καφέ μου που τα τίμησα δεόντως. 
Φυσικά το γράμμα της συνόδευε όλα αυτά και η έκπληξη ήταν το βιβλίο της. Με την αφιέρωσή της.
''115 Παιδικά Τιτιβίσματα'' που ψυχαγωγούν τα παιδιά αλλά και τα διδάσκουν.  Γι αυτό και αξιοποιήθηκαν από Νηπιαγωγεία και Δημοτικά σχολεία πολλά ποιηματάκια της.
Το διάβασα όλο...

Σ' ευχαριστώ Ρούλα μου!

Αλλά και εγώ έχω τα αγχολυτικά μου όπως ο πηλός και   είχα υποσχεθεί να σου  δείξω τα πρώτα χριστουγεννιάτικα στολίδια μου που μέχρι στιγμής τα πήρε όλα η κόρη μου. Πρόλαβα να τα φωτογραφίσω όμως.

Κουκουνάρι από πηλό φτιαγμένο στο χέρι. Μετά μπήκαν τα χρώματα και 
τα αξεσουάρ....












Ένα ρολόι από πηλό επίσης

Και το περιστέρι με το κλαδί στο στόμα. Μόνο που το περιστέρι φτιάχτηκε από καλούπι.

Το μανιταρόσπιτό μου φτιάχτηκε και αυτό

αλλά και ένα σπιτάκι επίσης θα στολίσει το χριστουγεννιάτικο δέντρο 
 Ένα κλειδί με την καμπανούλα του

...αλλά και μια καμπάνα μεγάλη
 Δεν θα μπορούσε να λείπει το δεντράκι το στολισμένο, ναι;


Κι άλλα κουκουνάρια που νόμιζα ότι θα με δυσκολέψουν στην κατασκευή αλλά έδωσα το σχήμα και πήρα ψαλίδι και ....ιδού!!
Αυτά προς το παρόν!!
Τα αγχολυτικά συνεχίζονται!





Ήθελε να είναι ελεύθερος

πηγή

Όταν η μυθολογία ωρίμασε αρκετά και έγινε πια ιστορία, άρχισαν να καταγράφονται πράξεις ηρώων και θεών,  μάχες αλλά και επαναστάσεις, ακόμη και η καθημερινότητα απλών ανθρώπων , ανδραγαθήματα, αλλά και όσα μέχρι τότε διαδίδονταν από στόμα σε στόμα.

Κάποτε λοιπόν, έτσι όπως έχει καταγραφεί, έγινε ο πόλεμος   Σπάρτης -Μεσσηνίας.
Νικητές οι Σπαρτιάτες .
Ηττημένοι οι Μεσσήνιοι...φαντάζεσαι τι επακολούθησε.
Και βέβαια ήταν τα λάφυρα πολέμου και πρωτίστως οι δούλοι. 
Οι Σπαρτιάτες παίρνουν όλους  τους άντρες και τα αγόρια ως δούλους.
Ανάμεσά τους ήταν και ένα μικρό αγόρι, Δρίμακος το όνομά του, που έμελλε να γίνει γνωστός, ειδικά στη Χίο. 

Ο Δρίμακος από τον αφέντη Σπαρτιάτη βρέθηκε στη Χίο αφού πουλήθηκε στους Χιώτες οι οποίοι αγόραζαν --ήσαν οι πρώτοι που αγόραζαν δούλους--  τόσους πολλούς  που έφτασε ο πληθυσμός των δούλων να είναι μεγαλύτερος από των κατοίκων.
πηγή

Πλούσια η Χίος τότε. Και τα πλούτη ήθελαν εργατικά χέρια. 
Μα λένε οι καταγραφές ότι οι δούλοι δεν περνούσαν καλά-και πού περνάνε καλά;- στα χέρια των αφεντικών τους. Κακομεταχείριση, εξοντωτική εργασία, έλλειψη ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης και βεβαίως  έλλειψη ελευθερίας. Φυσικά εξεγέρσεις θα γίνονταν πολλές Και  οι αφεντάδες  τις κατέπνιγαν αμέσως.

Ο Δρίμακος δεν άντεξε. Ξεσηκώθηκε, παρέσυρε και άλλους δούλους, τους πήρε μαζί του και ανέβηκε στα βουνά. 
Ικανός και έξυπνος ηγήθηκε ενός  μεγάλου αριθμού δούλων και τους εκπαίδευσε, ώστε να αποκτήσει ετοιμοπόλεμο στρατό  με πειθαρχία που οι αφέντες του νησιού δεν κατόρθωναν να νικήσουν.

Να μην στα πολυλογώ, ο Δρίμακος , φόβος και τρόμος των πλούσιων κατοίκων του νησιού, κάποια στιγμή ήλθε σε συμφωνία με τους αφέντες. Δική του ιδέα...Θα πεις ότι έκανε άσχημα με αυτή τη συμφωνία, αλλά λάβε υπόψη τις συνθήκες της εποχής.
 πηγή 

Λοιπόν, έλεγε η συμφωνία: δεν θα λήστευαν πια  τις αποθήκες των Χιωτών, απλά θα είχαν το ελεύθερο να παίρνουν ότι χρειάζονται, για να τραφούν φυσικά, και μετά θα κλείδωναν τις αποθήκες να αποφύγουν έτσι άλλες ληστείες. Αλλά και δεν θα δεχόταν ο Δρίμακος δούλους άλλους μια και είχε γίνει μάστιγα να το σκάνε οι δούλοι και να πηγαίνουν κοντά του.  Εκείνος συμφώνησε, όμως  τους είπε, ότι αν οι δούλοι που  κατέφευγαν σ'αυτόν  είχαν σοβαρή αιτία δηλ αν κακομεταχειρίζονταν απο τους αφέντες τους, τότε θα τους κρατούσε. Αν όχι θα τους έστελνε πίσω.

Και έτσι ηρέμησαν για λίγο τα πράγματα. Ο Δριμακος με το στρατό του έμειναν ήσυχοι να απολαμβάνουν την ελευθερία τους όπως εκείνοι την είχαν εφαρμόσει.

Όμως οι αφεντάδες επικήρυξαν το κεφάλι του Δρίμακου έναντι σεβαστού ποσού και υποσχέθηκαν ότι θα έδιναν την ελευθερία του σε όποιον δούλο θα σκότωνε τον αρχηγό του

Και τι έγινε αφού κανείς δεν έκανε τίποτε;

Ο Δρίμακος λέγεται ότι κάλεσε αγαπητό του πρόσωπο και του είπε να του πάρει το κεφάλι, να το πάει στους αφέντες, να αποκτήσει την ελευθερία του και  με τα χρήματα που θα εισέπραττε να ζούσε ζωή καλή. 

Έτσι με θυσία τη ζωή του έδωσε την ελευθερία του σε ένα δούλο -φυγά της εποχής εκείνης

Αυτός ήταν ο πρώτος επαναστάτης ενάντια στη δουλεία και μάλιστα λένε ότι μετά το θάνατό του οι ελεύθεροι Χιώτες του έκαναν Ηρώο γιατί κατάλαβαν πόσο σπουδαίος ήταν μια και οι δούλοι αφού έπαψαν να έχουν αρχηγό,  επιδίδονταν σε ληστείες κι όχι μόνο.
Αυτά λέει η μυθολογία-ιστορία.
πηγή

Μη βιαστείς να χαρείς που η δουλεία καταργήθηκε, γιατί    έρευνα  λέει οτι τον προηγούμενο χρόνο πάνω από 40 εκατομ άνθρωποι ζούσαν υπό καθεστώς δουλείας!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ!
Αυτή ήταν η αφορμή να θυμηθούμε ή να μάθουμε, όπως εγώ, για το Δρίμακο. 
Εδώ  αλλά και εδώ πηγές με περισσότερα στοιχεία. Ακόμη και όποια εγκυκλοπαίδεια ανοίξεις θα διαβάσεις για το Δρίμακο και την επανάστασή του

Μετέχει στο 
"Τέλεψε το έργο μας!" - πνοή στ' όνειρο


Πλάθω πλάθω.......με τα δυο μου τα χεράκια!!





Όλα είναι από πηλό!


Είναι η καινούργια μου ασχολία εκτόνωσης και ηρεμίας.
Κρεμαστά γούρια για φίλες που τα ζήτησαν και εγώ σαν καλή
μαθήτρια έκανα  το καλύτερο που μπορούσα.
Άρεσαν ή έτσι είπαν από ευγένεια.


Αλλά εγώ πέρασα καλά πλάθοντας, δίνοντας σχήματα με το χέρι ή με κουπατ, 
ζωγραφίζοντας και βάζοντας κορδέλες και χάντρες. 
Οι χάντρες δεν είναι από πηλό, ναι;


Και ρόδια και καραβάκια και πλεξίδες και κλειδιά και σπιτάκια και αστέρια τ'ουρανού, ό,τι έβαζε 
ο νους μου το έφτιαχνα. Άλλα έγιναν καλά, άλλα όχι
Κανένα πρόβλημα. Εγώ περνούσα όμορφα και δημιουργικά φτιάχνοντας, τις ώρες 
του καλοκαιριού που ήμουν μακριά από τη θάλασσα.



 Τα  στεφάνια στις δυο πρώτες φώτο, είναι μεγάλα και όλα από πηλό   φτιαγμένα, 
μετά από παράκληση της κόρης μου που ήθελε ένα ζευγάρι για τον τοίχο στο δωμάτιό της
Άλλο που δεν ήθελα!!


Ήδη τα γούρια μου, κοσμούν τα σπίτια φίλων και σκέφτομαι να φτιάξω και για τα μπαζάρ...
Βλέποντας και κάνοντας...


Τώρα έχω ξεκινήσει και χριστουγεννιάτικα στολίδια για το δέντρο, από πηλό.
Και ήδη έχω φτιάξει δυο-τρία που πάλι δεν θα τα κρατήσω εγώ...
Θα σας τα δείξω όταν θα γίνουν πολλά...χααχαχα



Για να μη λέτε ότι μόνο μπάνια έκανα στις διακοπές!
Τι νομίζατε; 

ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΕ!! - Συμμετοχή -αφιέρωμα!

 
πηγή

Ήταν από τα μικράτα του αριστερός
Είναι ακόμη αριστερός και ας μην το ξέρει...
Για τους αγώνες του ήταν υπερήφανος. Πίστευε στην δίκαιη κατανομή των αγαθών του κράτους. Πίστευε ότι αν δεν αγωνιστούν όλοι οι πολίτες μαζί σαν μια γροθιά, τίποτε δεν θα αλλάξει. Και οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να φεύγουν για ένα μεροκάματο στο εξωτερικό, όπως έκανε και εκείνος.
Και πού δεν δούλεψε... χειρωνακτικές εργασίες σκληρές...οικοδομές αλλά στις βαριές εργασίες της. Έσκαβε στους δρόμους όπου υπήρχε μεροκάματο. Καλλιεργούσε τα χωράφια.
Πήγε και μετανάστης για 10 χρόνια αφήνοντας νιόπαντρη γυναίκα πίσω μ'ενα μωρό στην κοιλιά.  Δούλευε καθημερινά ξεφορτώνοντας τα φορτηγά με τα σακιά γεμάτα προϊόντα.
''Στην πλάτη τα έπαιρνα'' διηγόταν. ''Σκυφτός τα πήγαινα στην αποθήκη''. Το βράδυ γυρνούσα στην τρύπα μου- έτσι έλεγε το δωμάτιο που μοιραζόταν με άλλον ένα- και έπεφτα στο κρεβάτι με πόνους. Άντεξα...10 χρόνια για να μαζέψω λεφτά...Άντεξα γιατί ....'' και σταμάταγε τη συζήτηση σκύβοντας το κεφάλι.
Η κόρη του διηγόταν συχνά την ιστορία του. Εκείνος δεν ήταν ποτέ παρών γιατί της το απαγόρευε. 
πηγή
Αγωνιστής ήταν, με τους αντάρτες στα βουνά στον αγώνα μετά τον Παγκόσμιο Πόλεμο, όχι γιατί πίστευε ότι έπρεπε να διχαστούν οι Έλληνες,  αλλά γιατί πίστευε  στις ιδέες της επανάστασης. ''Επαναστάτες  πρέπει να γίνουμε όλοι '' έλεγε τότε, παλικάρι δυνατό, που δεν λογάριαζε κινδύνους και θάνατο.
Και μετά, όταν οι αντάρτες του βουνού εγκαταστάθηκαν στο χωριό, αλλά κρυμμένοι ισχυροποιούσαν τη θέση τους, εκείνος είχε αναλάβει να είναι ο συνδετικός κρίκος με τον έξω κόσμο. Να τους  πηγαίνει μηνύματα, να τους ενημερώνει για τις κινήσεις του στρατού, της αστυνομίας, αλλά και  να τους πηγαίνει τρόφιμα. Ψωμί πρώτα από όλα. Έβαζε τη μάνα του και ζύμωνε, καρβέλια να δεις...και τα ζωνόταν, όπως έλεγε, να τα πάει στα παλικάρια που αγωνίζονταν να αλλάξουν τη χώρα. Και κατσίκια που έκλεβε πολλές φορές από τις στάνες και τυρί που έφτιαχνε ο πατέρας του, ό,τι μπορούσε...ό,τι έβρισκε το μετέφερε με κόπους, αλλά χωρίς φόβο μην τον καρφώσει κάποιος.
Ήλθε η εποχή που τελικά συνελήφθη...και πήγε εξορία στη Γυάρο. Το πώς πέρασε εκεί ήταν να τρελαίνεσαι, έλεγε. Σαν αλλοπαρμένος γύρισε, γιατί γύρισε μετά καιρό και κλαίγοντας έλεγε ότι δεν άντεξε. Ενώ έπρεπε.Κι από τότε προσπαθούσε όλα να τα αντέχει...για να εξιλεωθεί ίσως...
πηγή

''Με ανάγκασαν και υπέγραψα αλλά δεν έπρεπε, τους πρόδωσα. Τόσους που έχασαν τη ζωή τους τους έφτυσα με την υπογραφή μετάνοιας.'' Λούφαξε στην καθημερινότητά του. Και το 'φερε βαρέως το ατόπημά του, έσκυψε το κεφάλι και ρίχτηκε στη δουλειά. Τον παρακολουθούσαν για καιρό ενώ, περιθωριοποιήθηκε από τους παλιούς συντρόφους του. Ήταν ένας συναγωνιστής τους  που τους πρόδωσε, έτσι πίστευαν.
Μα ποτέ δεν άλλαξε πεποιθήσεις. Έφυγε για την Αθήνα να χαθεί μέσα στο πλήθος. Άλλαξε τη ζωή του όχι όμως τα πιστεύω του.Μεγάλωσε 4 παιδιά μαζί με τη γυναίκα του και τους στάλαξε όλα τα πιστεύω της δίκαιης αριστερής κοινωνίας που οραματιζόταν
Γύρισε ξανά μετά από πολλά χρόνια στο χωριό του. Εκεί που όλοι τον ήξεραν και τον δικαιολογούσαν για τότε...
Σήμερα είναι 92 ετών. Κατάκοιτος. Με καθολική άνοια. Πριν  λίγα χρόνια, όταν η άνοια ήταν στις αρχές της, αλλά εκείνος ήταν ενεργός και γερός, συνέβη κάτι που σόκαρε όσους τον ήξεραν: Ένα πρωινό τον χάσανε από το σπίτι .Δεν τον έβρισκαν πουθενά!

Κάποιοι συγχωριανοί τον είδαν και ειδοποίησαν την κόρη του. Ανέβαινε της είπαν, τα μονοπάτια του βουνού. Φορτωμένος φραντζόλες ψωμί. Ένας  βοσκός τον αναγνώρισε και τον ρώτησε ''Πού πας Δημητρό;'' '' Εσύ είσαι μωρέ Μπάμπουρα; Πού θες να πάω; Στα παιδιά πάω ψωμί και άργησα''!!!

Ήταν το δικό μου αφιέρωμα σε έναν άγνωστο αγωνιστή που πιστεύω οτι τον σημάδεψε ο εξαναγκασμός υπογραφής μετάνοιας. Και μ'αυτό το αφιέρωμα συμμετέχω  στο δρώμενο της Αλεξάνδρας μας 
"Τέλεψε το έργο μας!" - πνοή στ' όνειρο