Το τριήμερο............είχε απ' όλα!




To τριήμερο το έσκασα κυριολεκτικά από την Αθήνα. Με έναν ανοιξιάτικο καιρό, με ένα πεντακάθαρο ουρανό και έναν ήλιο ολόλαμπρο, δεν μπορούσα να μείνω μακριά από την εξοχή...
Κρίμα που δεν δοκίμασα το θαλασσινό μπάνιο..........γιατί η θάλασσα ήταν υπέροχη.
Ξέγνοιαστοι περίπατοι, θαλασσινό αεράκι στο πρόσωπο, καφές δίπλα στο κύμα που απουσίαζε αυτές τις μέρες, πράσινο και ησυχία συμπλήρωσαν το τριήμερό μου.

Δεν θα παρέλειπα βεβαίως να δω και μια σχολική παρέλαση μια και στην επαρχία τις απολαμβάνω καλύτερα.
Τα παιδιά μας με τα μπλε - άσπρα τους τα καμαρώνω πάντα. Και ο κόσμος χειροκροτούσε με καμάρι τα βλαστάρια του καμαρώνοντας δίκαια.

Με το ήχο του τυμπάνου που έδινε το βήμα στους μαθητές, παρακολουθήσαμε ήρεμα και κόσμια τα παιδιά να περνούν, με τη σημαία επικεφαλής, μπροστά από τους επισήμους της περιοχής. Πιστεύω όλοι να κατανοούν ότι η σημαία είναι που τιμάται σήμερα και εκείνοι που  έπεσαν στο πεδίο της μάχης για ό,τι συμβολίζει.


Γι αυτό, αν και όλοι γύριζαν την κεφαλή προς το χώρο των επισήμων, ο/η σημαιοφόρος έμενε ευθυτενής, περήφανος, ενώ οι επίσημοι σε στάση  προσοχής τιμούσαν όπως αρμόζει τη σημαία μας.

Μ'αρέσουν οι παρελάσεις....δεν ήμουν ούτε θα μαι εναντίον των μαθητών που παρελαύνουν ή του στρατού της χώρας μας. Εκεί τα παιδιά μας υπηρετούν και σε δύσκολους καιρούς, όταν η χώρα τους καλεί, όλοι οι στρατιώτες δίνουν τη ζωή τους για μια ελεύθερη πατρίδα. Το ίδιο έκαναν και το '40 και σε όλες τις εποχές που κλήθηκαν να πολεμήσουν.  Έτσι σήμερα εμείς είμαστε λεύτεροι για να μπορούμε να διαφωνούμε, έστω, για το χρήσιμο των παρελάσεων.
Χρόνια πολλά Πατρίδα............Ας μην υπάρξει γενιά που θα ζήσει ξανά τέτοια βαρβαρότητα όπως είναι ο  πόλεμος..........



Χαμογελώντας ας θυμηθούμε το Έπος του '40!

Μέσα από σκίτσα και γελοιογραφίες για το Έπος του '40, ας θυμηθούμε γιατί γιορτάζουμε μεθαύριο....
Ίσως αισθανθούμε καλύτερα, μια και σήμερα ισχύει αυτό που δείχνει το σκίτσο:

Τα σχέδια του φασισμού ήταν ................


Αλλά δεν του κάναμε τη χάρη.......













Όμως...................







Χρόνια πολλά και γερή μνήμη....για να μη ξεχνάμε!!






''Σ'αγαπάει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό''!!!!

Το σημείωμα έγραφε:'' Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω. Συγγνώμη. Η μαμά της.''


Μικρές ιστορίες που μας αφορούν όλους....Αληθινά γεγονότα στην κλειστοφοβική κοινωνία μας που αν δεν είναι προσωπικά βιώματα, τότε φερόμαστε σαν να  γίνονται σε μια άλλη χώρα, μακρινή.Δεν μας αφορούν !!Κι όμως...όλα συμβαίνουν στη χώρα μας, στη χώρα της ύφεσης, της ανεργίας, της ατομικότητας και του ''δε βαριέσαι, εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;;'' 
Σήμερα, πολύς  κόσμος πεινά, δεν έχει δουλειά, και όσοι έχουν, ''κλειδαμπαρώνονται στον εαυτό τους'', λες και θα μπουν οι μη έχοντες να τους την πάρουν. 
Αποστρέφουμε το βλέμμα από τον πόνο του διπλανού. ''Έχω τόσα δικά μου προβλήματα... πώς να αντέξω και των άλλων; '' είναι φράσεις- δικαιολογίες που ακούω συχνά. 
Πώς να μην αγανακτήσεις με τον πόνο που αποπνέουν αυτές οι μαρτυρίες; Η αποστασιοποίησή  μας , η ανάγκη μας να προστατευθούμε- δήθεν-, δεν μας ασφαλίζει από παρόμοιες καταστάσεις. Γεγονός είναι ότι το ένα χέρι μπορεί να βοηθήσει το άλλο... μια και οι υπεύθυνοι δεν φαίνονται διατεθειμένοι να το κάνουν..
Πώς να σκεφθείς την επόμενη ημέρα για σένα και τα παιδιά σου όταν υπάρχει τόσος πόνος επειδή απλά δεν υπάρχει δουλειά; Πώς; 


Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση. Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί, λέει στην «Κ» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα. Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Ελληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς.

Η κυρία Μαρίνα εδώ και 19 χρόνια είναι μητέρα στα Χωριά SOS. Εκείνη ζει την ιστορία από την άλλη πλευρά. Το καινούργιο παιδάκι το φέρνει στο σπίτι μας η μαμά του, λέει. Του δείχνει το κρεβάτι του, του δείχνει το δωμάτιό του, του δείχνει εμένα. Και μετά, σ' αγαπάω λέει, και φεύγει. Και το παιδάκι μένει στην πόρτα. Το ακούω στη φωνή της.

Στέκονται και κοιτάζουν

Η κυρία Μαρίνα κάνει προσπάθεια για να συνεχίσει. Κανένα τους δεν φωνάζει, λέει. Στέκονται στην πόρτα και κοιτάζουν μέχρι να χαθεί η μαμά τους. Αν είναι αδελφάκια, δύο ή πιο πολλά, εκείνο το βράδυ δεν μπορείς να τα χωρίσεις. Τα βάζεις το καθένα στο κρεβάτι του και δέκα λεπτά μετά γίνονται ένα κουβάρι, μαζεύονται όλα μαζί ξανά, να αγγίζουν το ένα το άλλο.

Κανονικά, τα Χωριά SOS δεν δέχονται παιδιά που η οικογένειά τους είναι απλώς φτωχή. Γι' αυτές τις οικογένειες υπάρχει πρόγραμμα στήριξης στο σπίτι. Αλλά η απόλυτη φτώχεια δεν πάει σχεδόν ποτέ μόνη της. Ηρθε ένα κοριτσάκι εδώ και νόμιζα πως έχει πρόβλημα. Τριών χρόνων, δεν ήξερε ούτε 15 λέξεις», λέει η κοινωνική λειτουργός. «Το είδαν οι γιατροί και είπαν πως η υγεία του είναι μια χαρά. Ο μπαμπάς του στις λαϊκές, η μαμά του τυφλή, το είχαν εγκαταλείψει το παιδί. Οταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις; Η φτώχεια οδηγεί στην παραμέληση, ακόμα και στην κακοποίηση. Κάποιοι άνθρωποι, πριν φτάσει το παιδί τους εκεί, διαλέγουν την άλλη λύση. Οσο ακραία κι αν φαίνεται σ' εμάς.

Εβγαινα απ' το Χωριό να πάρω γάλα για τα δικά μου τα παιδιά,
λέει η κυρία Μαρίνα. Στην κεντρική πύλη ήταν μια γυναίκα μ' ένα κοριτσάκι. Δεν ήξερε ότι εγώ είμαι μητέρα SOS, δεν με είδε καν. Κρατούσε το παιδί της όρθια και του μιλούσε. Μη νομίζεις πως η μαμά δεν σ' αγαπάει. Σε λατρεύει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι εδώ.. Νόμιζε πως θα μπει μέσα, θα βρει κάποιον να αφήσει το παιδάκι και θα φύγει. Η κυρία Μαρίνα κρατάει με το χέρι της το μέτωπό της. Όσα χρόνια κι αν είσαι εδώ, μερικά πράγματα δεν τα συνηθίζεις ποτέ. Το κρατούσε απ' το χέρι, λέει. Κι αυτό δεν μιλούσε. Μόνο είχε σηκώσει το κεφαλάκι του και την κοίταζε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Έφυγα. Είχα να πάρω γάλα στα δικά μου τα παιδιά.



Πόση απόγνωση μπορεί να νιώθει μια μητέρα την ώρα που αποχωρίζεται το παιδί της; Πόση απελπισία φέρνει η έλλειψη τροφής και στοιχειώδους κάλυψης των αναγκών των παιδιών; 
Πώς μπορείς να ελπίζεις ; 
Πώς μπορείς να ξεχνάς τους υπεύθυνους και να συμπεριφέρεσαι όπως και ''χθες'';;
Πώς; 
Και τα παιδιά; 
Αυτό που νιώθουν, άραγε, εκείνην τη στιγμή θα το ξεχάσουν ποτέ;
Σ' αυτά τα αθώα πλάσματα, ποιος θα δώσει λόγο; 
Πώς θα τα κοιτάξουμε στα μάτια και θα τους δώσουμε ελπίδες για το μέλλον τους;;
Πώς; 



Μια μέρα το χρόνο ας μιλήσουμε κατά της φτώχειας!!!

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΚΥΑΔΑ, περισσότεροι από 20.000 κάτοικοι της πρωτεύουσας στηρίζονται πλέον στις κοινωνικές δομές του δήμου Αθηναίων για την καθημερινή τους επιβίωση.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, μεταξύ των ωφελουμένων το 60% είναι Έλληνες.
Ειδικά, στο πρωινό συσσίτιο, που ήταν το παλιό συσσίτιο που διανεμόταν επί χρόνια το μεσημέρι, το 90% είναι Έλληνες και το 10% είναι αλλοδαποί. Στο απογευματινό συσσίτιο, που ήταν το παλιό συσσίτιο που είχε ξεκινήσει πριν από οκτώ χρόνια με κύριους ωφελούμενους τους αλλοδαπούς, το 53% είναι Έλληνες και το 47% είναι αλλοδαποί.Το 70% των ανθρώπων που τρέφονται από τα συσσίτια είναι άνδρες και το 60% είναι ηλικίας 36-65 ετών. Το 76% των σιτιζόμενων έχουν μηδενικό εισόδημα (άστεγοι, άποροι, άνεργοι) και το 11% εισόδημα που ανέρχεται σε 320 ευρώ μηνιαίως.
                                
Ας τα ξαναθυμηθούμε όλα αυτά μια και σήμερα είναι παγκόσμια ημέρα κατά της φτώχειας... και ενώ η Κομισιόν κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας ότι απειλούνται από τη φτώχεια κοινωνικές ομάδες, όπως οι άνεργοι, οι μονογονικές και πολύτεκνες οικογένειες και οι ηλικιωμένοι.
Και όλα αυτά ενώ η Τρόικα ζητά, για να μην πω απαιτεί- απολύσεις, μειώσεις εσόδων των πολιτών, αυξήσεις φόρων, κλείσιμο ακόμη και αεροδρομίων με κίνδυνο να προστεθούν στο ποσοστό των νεόπτωχων και άλλοι συμπολίτες μας.
Φυσικά δεν είναι στη χώρα μας μόνον αυτή τη κατάσταση... 
Ο ΟΗΕ  έχει παρουσιάσει σε έκθεσή του ότι κάθε 3'' πεθαίνει ένα παιδί από τη φτώχεια! 
Τα λόγια είναι περιττά... Τα έργα μόνο μιλούν και τα έργα των κυβερνήσεων δεν δείχνουν ενδιαφέρον να τιμήσουν αυτήν την παγκόσμια ημέρα.. 
Το αποτέλεσμα; 
Μια μέρα το χρόνο μιλούν όλοι για τρόπους εξάλειψης της φτώχειας και τις υπόλοιπες 364 προσπαθούν να αυξήσουν το ποσοστό της φτώχειας παγκοσμίως! 




Αφορισμοί και αφοριζόμενοι................





Σήμερα....δηλ χθες μια και η ώρα είναι περασμένες 12, το doodle της google τιμούσε τα 169 χρόνια από τη γέννηση του Νίτσε, του μεγάλου φιλοσόφου που τα έβαζε με το κατεστημένο και άφησε πλήθος έργων και αφορισμών και φυσικά το πασίγνωστο ''Τάδε έφη Ζαρατούστρα'' που μιλά για τον Υπεράνθρωπο, αυτό που ενέπνευσε -όπως λένε- τον Χίτλερ να στήσει τη θεωρία του Εθνικοσοσιαλισμού του.

Οι αφορισμοί του Νίτσε ( Ο άνθρωπος που θα πίστευε τον εαυτό του ως απόλυτα καλό θα ήταν πνευματικά ηλίθιος,  ή '' Δεν μισεί κανείς κάποιον που περιφρονεί. Μισεί κάποιον ίσο του ή ανώτερο του'') με έκαναν να θυμηθώ άλλους αφορισμούς,-ίδια λέξη, άλλη σημασία, θρησκευτικούς αφορισμούς, που οι αφορισμένοι οδηγήθηκαν εκτός ποιμνίου της εκκλησίας άρα και της κοινωνίας...τους παλιούς καιρούς που η Εκκλησία είχε σημαντικό λόγο στο κοινωνικό στερέωμα.
Αφορισμός, μια ολόκληρη διαδικασία της θρησκευτικής εξουσίας μιας χώρας με σκοπό να συνετίσει, όπως ισχυρίζονται, το απολωλός πρόβατο. Αλλά και για να απαγορεύσει βιβλία κυρίως, που έθιγαν την υπόσταση της Εκκλησίας......ή ακόμη - ακόμη για να επιβάλλει κανόνες με το φόβο.....να τιμωρήσει πρόσωπα αλλά και οργανισμούς που κλόνιζαν τα θεμέλια του κάθε δόγματος.
Όλες οι θρησκείες έχουν επιβάλλει κατά καιρούς τους δικούς τους αφορισμούς, τις δικές τους τιμωρίες, κυρίως σε ανθρώπους του πνεύματος που θεωρούσαν επικίνδυνους.
Στο Μεσαίωνα υπήρχε και τελετουργικό, όπου ο χοροστάτης της τελετής έκλεινε με πάταγο ένα θρησκευτικό βιβλίο μπροστά στον αφοριζόμενο που συμβόλιζε την αποπομπή του από τους κόλπους της εκκλησίας, μετά έριχνε ένα αναμμένο κερί στο χώμα και το έσβηνε πατώντας το με ιερή αγανάκτηση, που συμβόλιζε το θείο φως που δεν θα καθοδηγούσε πλέον τον βλάσφημο που δεχόταν τον αφορισμό. Ταυτόχρονα ακουγόταν και η καμπάνα πένθιμα. Αυτό έδειχνε ότι επήλθε ο θάνατος μιας ψυχής, της αφορισμένης.
Υπάρχει και ο σύγχρονος αφορισμός που δεν περικλείει πλέον τελετουργικά αλλά περιορίζεται σε μια επιστολή από την εκκλησιαστική αρχή προς τον αφορισμένο.


Στα εν οίκω τώρα....ο Λασκαράτος το 1856 με την κυκλοφορία του βιβλίου του τα ''Μυστήρια της Κεφαλονιάς'' καυτηριάζει τα κοινωνικά ήθη των συμπολιτών του αλλά και τον κλήρο. Αυτός ο μεγάλος ποιητής και δημοσιογράφος αλλά και λιβελλογράφος που στηλιτεύει την κοινωνική υποκρισία, αποκηρύχτηκε ''ως μέλος σαπρόν δι' αφορισμού''. Η αυτοεξορία του στο εξωτερικό, μια μεγάλη τιμωρία για τον συγγραφέα που αγαπούσε την πατρίδα του, ήταν αποτέλεσμα της κοινωνικής κατακραυγής μετά τον αφορισμό και του ανελέητου κυνηγητού του. Βέβαια όταν έγινε διάσημος, η πνευματική ελίτ της Αθήνας πίεσε για άρση του αφορισμού και παρότι του προτάθηκε από την Ιερά Σύνοδο να αποκηρύξει το βιβλίο του , η άρση του αφορισμού έγινε χωρίς ο Λασκαράτος να δεχθεί την αποκήρυξη του έργου του.
Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι που μαθαίναμε για τον αφορισμό του Λασκαράτου. Θυμάμαι τον πατέρα μου να μας λέει γελώντας, ένα ανέκδοτο για τον αφορισμό αυτόν. Ο πατέρας μου να πω ότι κατάγεται και αυτός από την Κεφαλλονιά. Όταν λοιπόν,ο Λασκαράτος αφορίστηκε, ρώτησε τι σήμαινε αυτό και του είπε ο επίσκοπος της εκκλησίας ότι δεν θα έλιωνε το σώμα του μετά το θάνατό του. Τότε ο ποιητής πήγε κάτι ζευγάρια παπούτσια παλιά και καταταλαιπωρημένα στον Επίσκοπο να τα αφορίσει και αυτά για να μην λιώνουν. Με αυτό το ανέκδοτο αντιμετώπιζαν οι συμπατριώτες του τον αφορισμό του μεγάλου πνευματικού άνδρα που το άγαλμά του δεσπόζει σήμερα, στο λιμάνι του Ληξουρίου.
Άλλος βλάσφημος συγγραφέας ήταν ο Εμμανουήλ Ροΐδης με το έργο του ''Πάπισσα Ιωάννα''.Η καθολική εκκλησία είναι στο στόχαστρο του βιβλίου αυτού, αλλά  ως αντανάκλαση επηρεάζεται και η Ανατολική. Η Ορθόδοξη Εκκλησία χαρακτήριζε τον Ροίδη ως όργανο του σατανά, κακούργο, ανατροπέα καθεστώτων, μισερό,έχιδνα..........Όμως ο συγγραφέας δεν αφορίστηκε παρά μόνο το βιβλίο και μάλιστα η μήνυση που του υποβλήθηκε από την Ιερά Σύνοδο δεν είχε το αίσιο αποτέλεσμα που ανέμενε η Σύνοδος γιατί οι δικαστές---κρυφογελώντας, όπως λέγεται,---είπαν στο ακροατήριο ότι, αφού το βιβλίο είναι ήδη αφορισμένο δεν μπορούν να το διαβάσουν για να το δικάσουν!!!!!!!!!!!!!!!
Πρόσφατα διάβασα και για έναν αφορισμό μια ολόκληρης πόλης! Ναι μια ολόκληρη πόλη, λέει το άρθρο, που πριν δυο τρεις μήνες αποφασίστηκε η άρση του αφορισμού και είχε ανακοινωθεί και στους πολίτες. Για δική μας πόλη πρόκειται, για τη Βόνιτσα. Λέει το άρθρο ''Σε άρση αφορισμού για τους κατοίκους της Βόνιτσας θα προβεί την Κυριακή ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμάς, κατά τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής 9/6/13 στον Ι.Ν. Αγ. Σπυρίδωνος Βονίτσης''
''Στο σχετικό κείμενο που έχει σταλεί στον Επίσκοπο Βονίτσης το 1530 από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία και το πρωτότυπο βρίσκεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους , υπάρχει η προτροπή του Οικουμενικού Πατριάρχη στους κατοίκους της Βόνιτσας να σταματήσουν να κλέβουν τα χέλια από τι διβάρι της Μονής Κορωνησίας (η οποία ανήκε απευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και είχε ως μετόχι της τη Μονή Αγίας Παρασκευής της Βόνιτσας) ειδάλλως θα υποστούν τις συνέπειες του Αφορισμού που αναφέρονται στο κείμενο ''.
Μάλιστα!!!!!!!!!! Και να σκεφθεί κανείς ότι μπορεί να πρωτοστάτησε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στους αφορισμούς όλα τα χρόνια των προηγούμενων αιώνων αλλά ακόμη και σήμερα υπάρχουν δόγματα που ασκούν εξουσία έχοντας το ποίμνιόν τους κάτω από το φόβο της τιμωρίας και σ' αυτήν τη ζωή και στην άλλη, την αιώνια!!!!!!!!!.

Ίσως ένας αφορισμός του Νίτσε μας εξηγεί το γιατί υπάρχουν άνθρωποι που είναι ακόμη υποτελείς σε τόσο φανατισμένους θρησκευτικούς εξουσιαστές.
''Τα αόρατα νήματα είναι οι πιο ισχυροί δεσμοί''.....Και αλίμονο σ' αυτούς που δε κατανοούν αυτά τα αόρατα δεσμά!!!!!!!!!





Τι μέλλει γενέσθαι;




Είναι κάποιες εικόνες του φθινοπώρου που αγαπώ πολύ. Μ' αρέσουν όσες δείχνουν την εξοχή με τα πεσμένα φύλλα , με τα δέντρα ντυμένα όπως επιτάσσει η εποχή, με όλα τα φθινοπωρινά χρώματα εν χορώ, ενώ η γαλήνη που αποπνέουν είναι συγκρίσιμη μόνο με την πραγματικότητα....τουλάχιστον για μένα.
Πρώτη φορά όμως χθες είδα μια τέτοια εικόνα και αμέσως σκέφθηκα το πώς ζούμε..... ότι είμαστε σαν τα φύλλα που τα παρασέρνει ο άνεμος..............χωρίς θέληση να αντισταθούμε στο μαρασμό και στην πτώση.


Πολλοί μιλούν και όχι άδικα, για τον καναπεδάτο Έλληνα που χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του και όμως μένει απαθής.
Δεν ξέρω αν έτσι είναι πραγματικά. Το να ερμηνεύουμε το αποτέλεσμα χωρίς να γνωρίζουμε την αιτία είναι ριψοκίνδυνο.
Σήμερα, βιώνουμε μια τραγελαφική κατάσταση. Δεν είναι μόνον οι οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης, μιας κρίσης παγκόσμιας, που μας έχουν προκαλέσει τόση ανησυχία και σύγχυση. Είναι , πιστεύω, η συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος μας έτσι όπως τον γνωρίζαμε ή νομίζαμε ότι γνωρίζουμε, ήταν ψεύτικος, ένα ωραίο όνειρο που πιστεύαμε ότι το ζούμε.
Τα πάντα γκρεμίστηκαν εν μια νυκτί. Θεσμοί που πάντα λέγαμε ότι υπολειτουργούν, διαπιστώσαμε ότι ήταν σάπιοι και νεκροί. Ιδεολογίες που είχαμε, ισοπεδώθηκαν στο όνομα της οικονομικής ευμάρειας που είναι το ζητούμενο όλων των κρατών. Η ασφάλεια που νοιώθαμε ως πολίτες μιας χώρας και που είναι απαραίτητη για να γίνει ο πολίτης δημιουργικός και χρήσιμος, έπαψε να υπάρχει και το περιβάλλον που ζούμε έγινε ένας χώρος το λιγότερο ανθυγιεινός για όλους.
Πρώτη φορά δεν μπορώ να συμβουλέψω τα νέα παιδιά τι να κάνουν στη ζωή τους. Ποιες είναι οι επιλογές τους και τι τελικά τους συμφέρει να επιλέξουν. Πρώτη φορά και ως μητέρα δεν μπορώ να δώσω αισιόδοξα μηνύματα για το μέλλον. Δεν μπορώ να φέρω παραδείγματα αλλοτινών εποχών που περάσαμε και ξεπεράσαμε παρόμοιες δυσκολίες.Δεν έχω ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.
Τα νέα παιδιά φεύγουν. Η πατρίδα μας χάνει νέα, καταρτισμένα, δημιουργικά μυαλά, που έχουν όρεξη να προσφέρουν και να δημιουργήσουν. Αρκεί να έχουν την ευκαιρία. Αλλά δεν την έχουν   και όσοι μένουν επειδή έχουν εργασία, βλέπουν απελπισμένα να μειώνονται οι αποδοχές τους ενώ εξακολουθούν, παρ' όλα τα πλήρη βιογραφικά που διαθέτουν, να θεωρούνται ενοικιαζόμενοι υπάλληλοι και αναλώσιμοι -αν και ικανότατοι.
Το ''μείνε στη χώρα σου που σε χρειάζεται ό,τι και αν συμβεί....θα παλέψουμε όλοι μαζί...θα τα ξεπεράσουμε όλα αυτά τα προβλήματα'', είναι δύσκολο να ειπωθεί με την ίδια ευκολία του ''χθες''.
Οι συζητήσεις για το αν πρέπει να αγωνιστούν οι νέοι για μια καλύτερη κοινωνία, για ένα καλύτερο εργασιακό περιβάλλον, για το δικαίωμα στην εργασία και τη δημιουργία, είναι πολλές. Και οι ερωτήσεις- απορίες πολλών νέων ακόμη περισσότερες.


''Για ποιους να αγωνιστούμε; ''
'' Γιατί θα πρέπει να καταστρέψουμε τη ζωή μας μένοντας εδώ και αγωνιζόμενοι;- γιατί θα την καταστρέψουμε σίγουρα. ''
''.Ποιος είναι εκείνος που μπορείς να ακολουθήσεις και να θυσιαστείς μια και σε εμπνέει με ένα όραμα, που είναι κοινό για όλους τους ανθρώπους;;'' είναι μερικές από τις ερωτήσεις τους.
Είναι γεγονός. Τα ήδη υπάρχοντα κόμματα συμπεριφέρονται ως θαλασσοδαρμένα καΐκια που απλά προσπαθούν να  μη βουλιάξουν. Οι ταγοί που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν δεν υπάρχουν πια. Οι οπαδοί πλέον προσφέρουν μόνο ψήφους και όχι προσωπικούς αγώνες.
Οι αλλαγές που θα πρεπε να έχουν ήδη γίνει, είναι ολοφάνερο ότι βρίσκουν πολέμιους αυτούς που είναι ήδη βολεμένοι.
Το καλό του συνόλου δεν ισχύει πια και δεν είμαι σίγουρη αν ίσχυε ποτέ.
Ίσως γι αυτό και οι περισσότεροι πολίτες κατηγορούνται για απάθεια και αδιαφορία. Μόνος του κάποιος πώς να αγωνιστεί;
Και με τι εγγυήσεις θα προσπαθήσει να αλλάξει τα κακώς κείμενα στη χώρα του;  Μα ναι, χρειάζονται εγγυήσεις. Είναι κουτό να παλεύει κάποιος για μια ουτοπία. Οι πνευματικοί άνθρωποι σιώπησαν, τουλάχιστον οι περισσότεροι. Οι συνδικαλιστές αγωνίζονται απλά για τα κεκτημένα τους. Και δε φαίνεται να υπάρχει κάποιος  που θα δώσει ρεαλιστικές υποσχέσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Και δεν είναι μόνο στη χώρα μας. Παντού βλέπεις ανθρώπους να χάνουν και τα λίγα που είχαν. Παντού η φτώχεια απλώνει τα πλοκάμια της. Και παντού αγωνίζονται περιστασιακά και για λίγο, όσο η εκτόνωση προδιαγράφει.
Και η δυσπιστία για ότι νέο ακούσουμε, έχει πλέον στρογγυλοκαθήσει μέσα μας, εδραιωμένη όσο ποτέ.
Και είναι λυπηρό το ότι η φτώχεια απλώνεται σε όλους τους τομείς της ζωής μας.
Γι αυτό και η ικανότητά μου να δώσω αισιόδοξα υπαρκτά μηνύματα στα παιδιά έχει πτωχεύσει ήδη.
Τι μέλλει γενέσθαι; Μόνο της θα δοθεί αυτή η απάντηση τελικά;
Ο χρόνος θα δείξει... .για όλους μας.




Ναυμαχία της Ναυπάκτου: ένα ταξίδι ιστορικής μνήμης!

           


442η επέτειος της ναυμαχίας της Ναυπάκτου! Από χθες, 5/10 έως και 13/10 θα εορταστεί η επέτειος της ναυμαχίας στη Ναύπακτο. Πλήθος εκδηλώσεων θα τιμήσουν τη μαχητικότητα, το θάρρος, τη νίκη εναντίον επεκτατικών δυνάμεων της εποχής αλλά και την ομόνοια μεταξύ των λαών. Παραμονή της λήξης των εορταστικών εκδηλώσεων θα γίνει και μια αναπαράσταση της ναυμαχίας, φαντασμαγορική όπως διατείνονται οι διοργανωτές.Ένα ταξίδι ιστορικής μνήμης θα είναι οι εκδηλώσεις αυτές, όλην την εβδομάδα. Ένα ταξίδι στην ιστορία για να θυμηθούμε πώς κατορθώνεται το ''αδύνατον'' όταν ενωμένοι μαχόμεθα. Για να θυμηθούμε ότι η νίκη των συμμαχικών στόλων εναντίον του Τουρκικού ήταν μεγίστης σημασίας αφού απέτρεψε τον επεκτατισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη.
Η εξάπλωση των Τούρκων στην Ευρώπη, διαγραφόταν απειλητική τον 16ο αι., μετά την επιβολή της Τουρκικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και την κατάληψη της Κύπρου.
Έτσι, ο Πάπας Πίος ο Ε' κατάφερε να πετύχει την συνεργασία των δυο ναυτικών δυνάμεων της Μεσογείου, της Ισπανίας και της Βενετίας. Στις 20 Μαΐου του 1571 συγκροτήθηκε ο ''ιερός Συνασπισμός'' .
Στις 16/9 απέπλευσε ο συμμαχικός στόλος που τον αποτελούσαν, όπως είπαμε, πλοία των Βενετών, των Ισπανών, του Πάπα αλλά και της Σαβοΐας, των Ιπποτών της Μάλτας και μερικών Ιταλικών κρατιδίων.

Τα της ναυμαχίας είναι γνωστά...............
Ο συμμαχικός στόλος αριθμούσε 210 γαλέρες, 30 φρεγάτες, 24 μεταφορικά πλοία και άλλα μικρότερα πλοία συνοδείας. Τα πληρώματα των πλοίων έφθαναν τους 38.000 άνδρες, από τους οποίους οι 15.000 ήταν Έλληνες από τα νησιά του Ιονίου και την Κρήτη. Πλούσιοι Έλληνες είχαν εξοπλίσει πλοία και βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της επιχείρησης, όπως ο κερκυραίος Στυλιανός Χαλικιόπουλος, ο ζακυνθινός Μαρίνος Σιγούρος και ο κρητικός Μανούσος Θεοτοκόπουλος (αδελφός του ζωγράφου Δομίνικου Θεοτοκόπουλου)(
http://www.sansimera.gr/articles/318)

Όμως και στον Τουρκικό στόλο υπήρχαν περίπου 15.000 Έλληνες, όχι με τη θέλησή τους, αλλά βίαια, μετά από φιρμάνι του Σελίμ Β'.
Ο νεαρός Δον Χουάν ο Αυστριακός, ο Ισπανός πρίγκιπας, που ήταν κατά τους ιστορικούς ο σημαντικότερος συντελεστής της νίκης των συμμαχικών δυνάμεων, είχε ορισθεί επικεφαλής του συμμαχικού στόλου και ήταν αυτός που είχε καταστείλει την εξέγερση των Μαυριτανών στη Γρανάδα.
Επίσης παράγοντας της νίκης θεωρήθηκε από τους σύγχρονους με το γεγονός χρονογράφους, η στάση των ελληνικών πληρωμάτων. Αφενός οι Έλληνες του συμμαχικού στόλου έδειξαν την ικανότητά τους και την εξοικείωση με τη θάλασσα σε όλη τη διάρκεια της ναυμαχίας, αλλά και οι Έλληνες του Τουρκικού στόλου που είχαν στρατολογηθεί βίαια, βοήθησαν με την παθητική τους στάση, στη νίκη των συμμάχων.

Ο Τζ. Κονταρίνι που πήρε μέρος στη ναυμαχία, έγραψε το 1576:΄΄Οι σκλάβοι χριστιανοί των τουρκικών πλοίων, μέσα στη σύγχυση της τρομερής σύγκρουσης, κατέστρεφαν τα κατάρτια και έκοβαν τα σκοινιά με το ίδιο σπαθί που οι Τούρκοι τους είχαν δώσει''. Επίσης ο Βενετός Πάολο Παρούτα εξαίρει την συμβολή των Ελλήνων στην επιτυχία του χριστιανικού συμμαχικού στόλου με τη φράση:''πάνω από όλους οι Έλληνες, δείχνοντας τόλμη και γνωρίζοντας να επιτίθενται και να αμύνονται με τον καλύτερο τρόπο- όπως οι εμπειρότεροι σ' αυτό το είδος του πολέμου- αγωνίστηκαν με θαυμαστή επιτυχία''.(εγκυκλ. Britannica)
Η ναυμαχία της Ναυπάκτου υπήρξε όπως είπαμε, σημαντική για όλη την Ευρώπη που πανηγύρισε τη νίκη εναντίον των Τούρκων. Πολλοί ζωγράφοι της εποχής απαθανάτισαν φάσεις της ναυμαχίας και εκτίθενται σε διάφορα μουσεία του κόσμου, ενώ ο πίνακας ενός αγνώστου ζωγράφου που σώζεται στο Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας, θεωρείται ότι παρέχει την πιο πιστή απεικόνιση της μάχης.
'Ενα μικρό ταξίδι στην Ιστορία ήταν και αυτό για να ζωντανέψουν οι μνήμες μας και να μη ξεχνάμε ποιοι είμαστε και τι έχουμε κατορθώσει ως λαός.




Θαλάσσιες χελώνες, όμορφα πλάσματα!!!!!!!!!!!!




Αργοστόλι, Σάββατο πρωί, περπατώ στο λιμάνι και βλέπω πλήθος κόσμου να κοιτά τη θάλασσα και να φωτογραφίζει. Οι ψαρόβαρκες είχαν έλθει από το πρωινό τους ψάρεμα. Οι ψαράδες καθάριζαν τα δίχτυα και δεν έδειχναν να συμμερίζονται το ενδιαφέρον του κόσμου. Πολλές θαλάσσιες χελώνες κολυμπούσαν τριγύρω, περνώντας κάτω από τις βάρκες, βγάζοντας το κεφαλάκι έξω από το νερό σε τακτά διαστήματα. Οι γλάροι, πετούσαν πάνω από τη θάλασσα, ενώ τα ψάρια που είχαν απομείνει απούλητα λιάζονταν στην προβλήτα.
Ωραίο θέαμα μα την αλήθεια! Μ' αρέσουν ιδιαιτέρως οι θαλάσσιες χελώνες....Δεν ξέρω γιατί..........ίσως γιατί είναι πιο ευάλωτες στη θάλασσα από τις χελώνες της στεριάς. Ή ίσως γιατί αυτά τα μεγάλα ερπετά του νερού, κινδυνεύουν με εξαφάνιση και υπαίτιοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Ίσως γιατί μ' αρέσει ο αρχαίος μύθος της Ινδίας που λέει ότι η γη μας άρχισε να υπάρχει μόνο όταν η θαλάσσια χελώνα δέχτηκε να βγει από τα βάθη των νερών. Έτσι αν χαθεί η χελώνα κινδυνεύει ο κόσμος! Και είναι αλήθεια ότι η Καρέτα είναι ένας από τους σημαντικότερους δείκτες υγείας της Μεσογείου.



Άναρχη δόμηση και εκμετάλλευση των παραλιών εξαφανίζουν το φυσικό χώρο που γεννούν τα αυγά τους οι χελώνες. Κι όμως είναι πανάρχαια ζώα. Οι καρέτα- καρέτα είναι το μόνο είδος θαλάσσιας χελώνας, που γεννά αυγά στις ελληνικές παραλίες. Ψαράδες τις αντιμετωπίζουν ως εχθρούς τους μια και καταστρέφουν πολλές φορές τα δίχτυα τους ή τρώνε τα ψάρια που ψαρεύουν.............Άλλοι τις κυνηγούν για το κρέας τους, το λίπος τους, το καβούκι τους ή το δέρμα τους.......
Όμως ο κόσμος έχει αρχίσει και ευαισθητοποιείται................Και αυτό το είδα και από το ενδιαφέρον του κόσμου εκείνο το πρωί του Σαββάτου. Δεν ήταν μια τουριστική ατραξιόν γι αυτούς, αλλά έδειξαν πραγματικό ενδιαφέρον για τη ζωή τους και την ασφάλειά τους. Το έδειχνε το ανήσυχο βλέμμα τους που τις ακολουθούσε και όταν πήγαιναν κάτω από τις βάρκες. Το έδειχναν και οι προτροπές τους στους βαρκάρηδες να προσέξουν γιατί κοντά στην προπέλα της βάρκας τους είναι χελώνα............

Εδώ και 150 εκατ. χρόνια υπάρχουν στη γη οι θαλάσσιες χελώνες..........και δεν εξαφανίστηκαν όπως οι δεινόσαυροι...Η φύση έχει προβλέψει για την ισορροπία των ειδών της. Υπάρχει λοιπόν μέχρι σήμερα η θαλάσσια χελώνα και μόνο στη δική μας εποχή απειλείται το είδος της!!!!!!!!!!!!!! Ίσως πρέπει να ξαναθυμηθούμε το μύθο που θέλει τη Γη να στηρίζεται πάνω στις πλάτες τριών ελεφάντων και αυτοί με τη σειρά τους να στηρίζονται στο καβούκι μιας τεράστιας θαλάσσιας χελώνας που κολυμπά στο άπειρο του διαστήματος...............
Ίσως από τη μεριά όσων βιοπαλαιστών ψαράδων την κυνηγούν, να υπάρχει μια εξήγηση που μπορούμε να την δούμε με  επιείκεια, επειδή θέλουν να γλυτώσουν τη ψαριά τους και τα δίχτυα τους ...ακόμη ίσως να μπορούμε να ακούσουμε με επιείκεια και όσους εκμεταλλεύονται τις ακτές μας για βιοποριστικούς λόγους μια και ο τουρισμός είναι πηγή εσόδων.........Όμως, το οικοσύστημα θέλει ισορροπία. Τόσες πληγές δέχεται συνεχώς, είναι επόμενο ότι οι πληγές αυτές θα έχουν ως αποδέκτη τελικώς τον άνθρωπο....Και τότε, ούτε η καλή ψαριά θα σώζει, ούτε τουρισμό θα έχουμε....αφού η ίδια η ζωή μας θα κινδυνέψει,
Σκέψου ότι  120 περίπου αυγά γεννά η Καρέτα- Καρέτα...............
 σκέψου, από τα 1000 αυγά το ένα μόνο ενηλικιώνεται, ώστε να γυρίσει στον τόπο που γεννήθηκε για να αφήσει τα αυγά του σε μια αμμώδη παραλία. Τα άλλα πεθαίνουν.......έτσι όρισε η φύση. Ας φροντίσουμε αυτό το ένα εμείς!!!
Πολλοί  είναι οι μύθοι για τη χελώνα με πιο γνωστό αυτόν της αργής αλλά υπομονετικής χελώνας που νίκησε το γρήγορο αλλά υπερφίαλο λαγό σε αγώνα δρόμου. Αλλά και ο Ερμής που σκότωσε μια χελώνα για να της πάρει το καβούκι της και να το κάνει λίρα είναι γνωστός μύθος ............προς αποφυγήν.
Ποιος δε θυμάται από τα σχολικά χρόνια το ποίημα που μας έμαθε πώς έγινε η χελώνα και πώς απέκτησε το καβούκι της;
......................-''Πάνε στην άλλη κόρη μου να ρθει να με                                                            κοιτάξει και δεν ημπορώ''
                      Πήγε και ήρθε και λαλεί -''Θα πλύνει και                                                          θ' αλλάξει. Δεν έχει καιρό.
                        -''Η σκάφη πα στη ράχη της να γύρη'' είπε                                                              'κεινη,, απλυτ' αλλαγή.
                          Και από τότ' η άπονη χελώνα έχει γίνει και                                                         σέρνεται στη γη.
           ................................Γιώργος Βιζυηνός
Δεν συμπαθούσα τότε τις χελώνες ........ Μετά από αυτό το ποίημα, ταύτιζα την απονιά με τη χελώνα. Αλλά παιδί δημοτικού ήμουν.......πώς να σκεφθώ ανεπηρέαστα;;;;;;;;; Αυτό ακριβώς θυμήθηκα όταν τις φωτογράφιζα και χαμογέλασα στα όμορφα αυτά πλάσματα.

Γιατί και οι θαλάσσιες χελώνες  είναι πλάσματα της Φύσης και αυτά τα πλάσματα είναι που ωφελούν το περιβάλλον μας και κρατούν την αλυσίδα του οικοσυστήματός μας αδιάρρηκτη.......
Γιατί αλίμονο αν σπάσει τελικά..............