Καλώς να 'ρθει ο νέος χρόνος!!


KAΛΗ  ΧΡΟΝΙΑ!


Εύχομαι το 2013 να είναι μια καλή χρονιά και για τη χώρα μας!
Ας φέρει την αναγέννησή της, την αξιοπρεπή παρουσία της και την περηφάνια της που έχασε τα τελευταία χρόνια. 
Ειρήνη, ελευθερία, επιτυχία για όλους τους πολίτες!!!
                      
 Kαλά να περάσετε όλοι!!!!!



Χιλιόχρονη η ιστορία του!


Ο γερο πλάτανος της Τσαγκαράδας! 
Στη μέση της πλατείας, στέκει για πάνω από 10 αιώνες, ρουφώντας τον αέρα του Πηλίου και τα γάργαρα νερά του.
Με λίγα ξεραμένα φύλλα  τώρα το χειμώνα, με τεράστια κλαδιά, στέκει γυμνός, σωστό μνημείο για τους κατοίκους της περιοχής, ενώ σκορπίζει δροσιά το καλοκαίρι με το πλούσιο φύλλωμά του!!!
Αν μπορούσε να μιλήσει...............τι θα είχε να διηγηθεί, ήταν το πρώτο που σκέφτηκα όταν τον ξαναείδα! 
Πόσες χαρές και λύπες θα έχει ζήσει στο πέρασμα των αιώνων! 
Γεννήσεις, γάμους, βαφτίσια και γλέντια θα έζησε πολλά μια και στην πλατεία βρίσκεται και η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Τόπος συνάθροισης για τους κατοίκους και τους περαστικούς, εκεί αναπτύχθηκαν τα μαγαζιά της Τσαγκαράδας  στο πέρασμα των χρόνων. 

Αλλά και λύπες θα έζησε για ανθρώπους που έφυγαν από αυτήν τη ζωή, ενώ τους  είδε να μεγαλώνουν δίπλα του, άκουσε τις παιδικές φωνές τους, τους είδε,  παιδάκια ζωηρά, να παίζουν γύρω από τον κορμό του και τα αγνάντευε μεγάλους πια, να συζητούν με τους φίλους τους στο καφενείο της περιοχής!! 
Πόσες μάχες, πόσες νίκες και ήττες θα είχε να μας διηγηθεί .... 
Η ζωή περνά σαν μια ανάσα. Πολλά συνέβησαν αυτούς τους αιώνες στο χωριό αυτό του Πηλίου. Πολλά άλλαξαν.........Πολλοί έφυγαν, άλλοι ήλθαν, μερικοί γύρισαν πίσω, αλλά ο αιωνόβιος πλάτανος έστεκε εκεί να μεγαλώνει και να απλώνει τα κλαδιά του. Κλαδιά που έχουν την περίμετρο κορμού ενός δέντρου. Κλαδιά που χρησίμευσαν για να σκαρφαλώνουν οι μπόμπιρες αλλά και να κρεμάει ο παπάς την καμπάνα της εκκλησιάς. Κλαδιά που άντεξαν χιόνι και αέρα, ενώ άλλα κόπηκαν ή λύγισαν από το βάρος, όπως αυτό της φωτογραφίας μας που στηρίζεται σε  μια κολόνα, ''δώρο'' των κατοίκων ως ευχαριστώ για τη δροσιά που τους προσφέρει.
Κάτω από τη δροσιά του θα άκουσε λόγια αγάπης και όρκους αιώνιας πίστης και αφοσίωσης. 
Θα είδε κορίτσια να κοκκινίζουν από το πρώτο τους φιλί. Θα άκουσε σίγουρα εξομολογήσεις ζωής και μυστικά της νιότης που οι φίλοι λένε μεταξύ τους. Θα αφουγκράστηκε καρδιοχτύπια στη θέα του αγαπημένου.....
Σκηνές καθημερινές που μόνο σε ένα ημερολόγιο θα μπορούσαν να γραφτούν.
Θα είδε όμως και άσχημες συμπεριφορές, θα έγινε μάρτυρας καβγάδων και χωρισμών, θα χαμήλωσε ίσως τα κλαδιά του να σκεπάσει τον πόνο κάποιου περαστικού! 
Χιλιόχρονη η ζωή του, είπαν οι ειδικοί. 10 άνθρωποι πιασμένοι χέρι- χέρι μου είπαν ότι χρειάζονται για να αγκαλιάσουν τον κορμό του!
Το γηραιότερο δέντρο της Ευρώπης λένε αυτοί που ξέρουν! 
Το είχα ξαναδεί γεμάτο φύλλα, καταπράσινο, να προφυλάσσει σαν στοργική μάνα τους κατοίκους και τους περαστικούς, προστατεύοντάς τους το καλοκαίρι από τον καυτό ήλιο!!!!!!
Το είδα και τώρα χειμώνα να στέκει γυμνό από φύλλα με τα κλαδιά και παρακλάδια του να απλώνονται στην πλατεία. Χιλιάδες φωτογραφίες -σίγουρα -τραβήχτηκαν με φόντο τον πλάτανο. Ίσως όλοι οι επισκέπτες του Πηλίου να έχουν κρατήσει ζωντανή την ανάμνησή του σε μια τους φωτογραφία.
Χάρηκα πολύ που έμαθα ότι η κατάσταση του δέντρου είναι καλή. Αν και μια κουφάλα υπάρχει στον κορμό του, πολύ μικρότερη από αυτή του πλατάνου της Μακρινίτσας! 
Υπέροχη φύση! Πολλά αυτά που μας χαρίζεις και ευτυχώς, μάθαμε επιτέλους πόσο αξίζουν!! 




Ευχές για σας.............


Η αλήθεια είναι ότι οι μέρες που έρχονται είναι οι ομορφότερες γιορτές του χρόνου και οι ιερότερες.
Η γέννηση του Χριστού φέρνει την αγάπη και την ελπίδα στη ζωή μας......
Ένα χαμόγελο ζεστό, μια ευχή από καρδιάς, ένα χέρι που προσφέρουμε στον διπλανό μας, αρκούν για να ομορφύνουν αυτές τις ημέρες.
Όσα προβλήματα και αν έχουμε, ας τα αφήσουμε στην άκρη και ας χαμογελάσουμε.
Εύχομαι από καρδιάς, όλοι να περάσετε όμορφα, με ζεστασιά γύρω σας αλλά και στην καρδιά σας. Εύχομαι να λυθούν τα όποια προβλήματα υπάρχουν στη ζωή μας................αλλά το σίγουρο είναι ότι μια ζεστή αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χάδι, δίνουν άλλη οπτική στα πράγματα.
Θετικές σκέψεις ας κάνουμε όλοι. 
Αγάπη..............αγάπη........πολύ αγάπη στη ζωή μας. Και υγεία φυσικά!!!!!!!!
Και ας βαδίσουμε αυτές τις γιορτινές μέρες με ψηλά το κεφάλι, με δυο μάτια που θα λάμπουν από χαρά, με ένα χαμόγελο στα χείλη και με αισιοδοξία για το αύριο.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους............ας γίνουμε όλοι μικρά παιδιά αυτές τις υπέροχες ημέρες.............Ας ξεφωνίσουμε από χαρά, έτσι χωρίς λόγο, όπως κάνουν τα παιδιά. Ας τραγουδήσουμε και ας φωνάξουμε  ένα δυνατό αντίο στην κατήφεια!!!!!!
Καλές γιορτινές μέρες!!!!!!!!!!!!!
            




Τα συσσίτια του σήμερα και του χθες!


Πλησιάζουν οι γιορτές και τα συσσίτια αλληλεγγύης είναι απαραίτητο να είναι ενεργά περισσότερο από ποτέ! Όχι πως φαγητό χρειάζεται κάποιος μόνον τις γιορτές, αλλά αυτές τις ημέρες η θλίψη της ζωής γίνεται εντονότερη.
Σήμερα, όταν λέμε συσσίτια εννοούμε την ποσότητα τροφής που μοιράζεται σε όσους αδυνατούν να την εξασφαλίσουν και είναι πολλοί οι νεόπτωχοι στην Ελλάδα της κρίσης. Περισσότεροι οι Έλληνες από τους αλλοδαπούς είναι στα συσσίτια. Πρόσφατα διάβασα και για τρεις υπάλληλους του ΠΑΣΟΚ, που είναι απλήρωτοι εδώ και μήνες και που εξασφαλίζουν την τροφή τους από τα συσσίτια.
Στη σύγχρονη εποχή στα συσσίτια παρευρίσκονται όσοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας....... 
Στα αρχαία χρόνια όμως, τα συσσίτια ήταν τρόπος ζωής των προγόνων μας. Ειδικά στην αρχαία Σπάρτη επιβάλλονταν μετά από απόφαση του Λυκούργου που πίστευε ότι οι πολίτες έπρεπε να είναι δυνατοί. Τη δύναμη τη γεννάει η υγεία  και την υγεία η σκληραγωγία.  Γι αυτό, απαγόρευσε τα πλούσια συμπόσια με τα πολλά φαγητά, τα γλυκά και τα μεθυστικά ποτά. 
Η καλή και εύκολη ζωή, κάνει μαλθακό τον άνθρωπο και τον εκφυλίζει. Έτσι με αυτήν την πεποίθηση, επέβαλλε με νόμο ''τα φιδίτια'', δηλ κοινά συσσίτια, για όλους τους πολίτες ακόμη και τους βασιλείς. Κανείς δεν εξαιρείτο και ήταν υποχρεωτικό.
Έτσι οι Σπαρτιάτες κάθε μέρα σε ορισμένο τόπο  μαζεύονταν για να φάνε λιτά, τον γνωστό μέλανα ζωμό.
Αλίμονο σε όποιον απέφευγε να παρευρεθεί στα συσσίτια. Η περιφρόνηση, οι τιμωρίες, οι χλευασμοί από όλους ήταν η ''αμοιβή'' αυτών που απουσίαζαν. 
Στρώνονταν τραπέζια σε συγκεκριμένους τόπους και έτρωγαν μαζί 15 άτομα. Αυτή η παρέα  ονομαζόταν''συσσκηνία''.
Τα έξοδα των συσσιτίων τα έβαζαν τα άτομα που έτρωγαν σ' αυτά. Κάθε άτομο, έδινε το μήνα δυο κιλά (ένα μέδιμνο) περίπου αλεύρι κριθαρίσιο, οχτώ μπουκάλες κρασί,  τετρακόσια περίπου γραμμάρια τυρί, διακόσα γραμμάρια σύκα και λίγα χρήματα για μερικά άλλα προσφάγια.
Καμιά απουσία δεν δικαιολογείτο ακόμη και του βασιλιά, όπως είπαμε, εκτός αν κάποιος ήταν στο κυνήγι ή έκανε θυσία. Ακόμη και αν κάποιος έτρωγε κρυφά, το καταλάβαιναν και οι επιπτώσεις ήταν ίδιες σαν να ήταν απών.
Κάποτε λέγεται, ο Άγις ο βασιλιάς της Σπάρτης, γύρισε κουρασμένος στη Σπάρτη από την Αθήνα  και μάλιστα αφού είχε νικήσει τους Αθηναίους. Θέλησε λοιπόν να μείνει στο σπίτι του με τη γυναίκα του να φάει εκεί. Έτσι, έστειλε έναν είλωτα να πάει να του φέρει την μερίδα που δικαιούνταν. Οι πολέμαρχοι όμως που ήταν εκεί, αρνήθηκαν να του στείλουν τη μερίδα του και του παρήγγειλαν ότι αν πεινάει να πάει εκεί να φάει. Ο Άγις θύμωσε και δεν έκανε τη θυσία του την επόμενη ημέρα, έτσι του επιβλήθηκε πρόστιμο από τους εφόρους.
Αυτό το μείγμα από αίμα, ξύδι και αλάτι που έβραζαν μέσα του το κρέας και που το έδιναν στα παιδιά ενώ οι μεγάλοι έτρωγαν το ζωμό, ήταν ο περίφημος μέλανας ζωμός. Μάλιστα λέγεται, πως κάποιος βασιλιάς από τον Πόντο, άκουσε γι αυτό το φαγητό και θέλησε να το γευτεί.Έτσι, πλήρωσε πανάκριβα ένα μάγειρα από τη Λακωνία για να του το μαγειρέψει. Μόλις όμως το δοκίμασε, αισθάνθηκε αηδία και θύμωσε πολύ. Ο μάγειρας ήρεμα, του απάντησε: ''Βασιλιά μου, το φαγητό αυτό πρέπει να το τρώγει μόνο όποιος λούζεται στον Ευρώτα''!
Και σε άλλες περιοχές έχουμε μαρτυρίες για την ύπαρξη συσσιτίων. 
Πχ στην Κρήτη, οι πολίτες έτρωγαν καθημερινά σε ομάδες και πρόσφεραν το 1/10 της σοδειάς τους για το σκοπό αυτό. Όσοι ήταν φτωχοί και δεν μπορούσαν να προσφέρουν, η πόλη φρόντιζε με επιχορηγήσεις να τους καλύπτει τα έξοδα. Έτσι πλούσιοι και φτωχοί έτρωγαν στο ίδιο τραπέζι το ίδιο φαγητό. Πλάι στα τραπέζια των πολιτών,υπήρχαν και τραπέζια για περαστικούς ξένους.
Τα συσσίτια των Κρητικών τα ονόμαζαν ''ανδρεία''. 
Όμως, μόνον στην Κρήτη μπορούσαν οι φτωχοί να παίρνουν μέρος στα συσσίτια. Στην Σπάρτη, αν κάποιος δεν μπορούσε να συμβάλλει στα έξοδα των συσσιτίων αποκλειόταν από αυτά και έχανε και την ιδιότητα του πολίτη.
Σήμερα, που τα πράγματα και οι συνήθειες  έχουν αλλάξει τόσο πολύ, η ανάγκη της ύπαρξης συσσιτίων στους άπορους, θα πρεπε να είναι λιγότερο απαραίτητη. Αντίθετα, οι ανάγκες αυξάνονται, ενώ μια άλλη μερίδα πολιτών γεμίζει με αποφάγια τα σκουπίδια!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Αν το κράτος προνοεί για τους φτωχούς, τότε, όπως στην αρχαία Κρήτη, δεν μένουν στο περιθώριο, αλλιώς............ κινδυνεύουν να πάψουν να θεωρούνται  πολίτες του κράτους τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται!!!!!!!!!!!!






Το γέλιο είναι γιατρειά!!!!!!!!!!!!


Δεν ξέρω πόσο θα μας βοηθήσει  το δάνειο που πήραμε. 
Δεν ξέρω πού τη βλέπουν την αισιοδοξία οι κυβερνώντες μας. 
Δεν κατανοώ τη φράση '' ώρα για επανεκκίνηση της οικονομίας'', όταν δεν βλέπω έργα. 
Δεν κατανοώ την αναισθησία των πολιτικών μας για τη θέση που μας έχουν φέρει.
Ότι και να κάνουν, εφόσον διατηρούμε την υγεία μας, τα Χριστούγεννα δεν θα τους κάνω τη χάρη να τα περάσω χωρίς χαμόγελα! 
Πάντως τα χάλια μας είναι απερίγραπτα. 
Ένα μικρό συμβάν, άνευ αξίας μπορεί να πείτε, αλλά που δείχνει την κατάστασή μας και το κακό που μας έχουν κάνει τόσα αρνητικά δημοσιεύματα, θα σας διηγηθώ.
Να τι μου συνέβη χθες.
Θείος των παιδιών μου που ζει στο εξωτερικό, έστειλε το δώρο τους σε επιταγή να το μοιραστούν για τα Χριστούγεννα.Μη φανταστείτε  κάποιο μεγάλο ποσό, γι αυτό και είναι αξιοσημείωτο, επειδή  δείχνει τη δραματική μας  κατάστασή, ακόμη πιο έντονα.
Λοιπόν. Πήραμε την επιταγή και πήγαμε στην Εθνική Τράπεζα. Η επιταγή έλεγε ότι προερχόταν από τράπεζα της Ιταλίας. Δεν ζει φυσικά εκεί ο συγγενής μας, αλλά η χώρα του δεν δέχθηκε να στείλει τα χρήματα στην ελληνική τράπεζα.....γιατί.. γιατί με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα,δεν έχουν--λέει--εμπιστοσύνη στις δικές μας τράπεζες. Δηλαδή, έχουν στην Ιταλία αφού εκεί έστειλαν τα χρήματα του πελάτη τους, αλλά στις ελληνικές τράπεζες, γιοκ! 
Η δική μας τράπεζα θέλει, λέει, ένα μήνα για να επιβεβαιώσει την επιταγή, οπότε δέσμευσε για ένα μήνα το μικρό ποσόν του θείου! χαχαχαχχα
Ναι γελάω, γιατί τα χάλια μας τελικά, τα  έχουν τόσο πολύ μεγαλοποιήσει όλα τα δημοσιεύματα των  ΜΜΕ,αλλά και οι δηλώσεις των ξένων παραγόντων,  που τελικά έχουμε υποβιβαστεί σε υπερθετικό βαθμό και ως χώρα και ως εμπιστοσύνη και ως πολίτες.
Ήθελα να ήξερα, εμπιστεύονται τους συμπολίτες μας που ξενιτεύονται για να δουλέψουν στο εξωτερικό; Ή τους τοποθετούν σε θέσεις ανάλογες με τη θέση της Ελλάδας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι; 
Πάντως, τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και είναι ώρα για χαμόγελα, ευχές, ελπίδα και αγάπη! Εξάλλου τα Χριστούγεννα είναι γιορτή της αγάπης και της ελπίδας για μια νέα αρχή.
Όχι, δεν θα μας κάνουν καταθλιπτικούς!!  Η ζωή είναι ένας αγώνας και εμείς ξέρουμε να αγωνιζόμαστε.
Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται στην πραγματικότητα ακριβά παιχνίδια, αγάπη θέλουν, μια μεγάλη αγκαλιά, οικογενειακή ζεστασιά και μικρά τρικ, όπως τα λέω εγώ, που θα απαλύνουν την έλλειψη ακριβών δώρων.
Γι αυτό ψηλά το κεφάλι και στολίστε το δέντρο σας, ένα κλαδί ή απλά λίγα φωτάκια σε μια γωνιά αρκούν! 
Και βρείτε τρόπο να γελάσετε... ακόμη και με τα χάλια μας.
Το γέλιο είναι γιατρειά! 
Καλές ετοιμασίες σε όλους! 




Αν ερχόταν το τέλος πώς θα αντιδρούσες;;;;;;;;;


21/12/2012!  Είναι το τέλος του κόσμου σύμφωνα με τους Μάγια ή μια νέα αρχή σύμφωνα με τους ερμηνευτές τους;
Σκέψου όμως, να παραδέχονταν οι οργανισμοί διεθνώς ότι οι Μάγια έχουν δίκιο! Σκέψου τώρα, ότι σε 5 μέρες θα ερχόταν το τέλος του κόσμου και όλος ο κόσμος θα το πίστευε ως απόλυτη βεβαιότητα..
Πώς θα αντιδρούσες;
Θα σκεφτόσουν ότι πρέπει να περάσεις τις τελευταίες σου ημέρες κοντά στα αγαπημένα σου πρόσωπα; 
Θα έκανες έναν απολογισμό της ζωής σου και θα κατέληγες στο γνωστό συμπέρασμα ότι πέρασε η ζωή σου με άσκοπες αναζητήσεις και ανούσιους στόχους;
Θα έλεγες στους ανθρώπους σου αυτά που δεν τους έχεις πει ενώ ήθελες πολύ να τους ανοίξεις την καρδιά σου; 
Ίσως να ήσουν και συ όπως και εγώ ανάμεσα στα εκατομμύρια του κόσμου που θα σοκάρονταν οπωσδήποτε!
Ίσως θα ήθελες να κάνεις πράγματα που τα έχεις απωθημένα αλλά δεν επιτρέπονταν να πραγματοποιηθούν για τα μάτια του κόσμου......
Σίγουρα το πρώτο που θα επικρατούσε μετά την παγωνιά του σοκ θα ήταν ο πανικός.
Δεν θα αναφερθώ στις αυτοκτονίες που θα υπήρχαν σίγουρα, στην ακαριαία κατάθλιψη- υπάρχει κάτι τέτοιο;- στην εγκληματικότητα που θα αυξανόταν κατακόρυφα σε μια μέρα,- αλήθεια γιατί;;-.
Σίγουρα το χάος θα ήταν η λέξη που θα περιέγραφε με σαφήνεια την κατάσταση που θα επικρατούσε.
Τίποτε δεν θα δούλευε.........τίποτε δεν θα λειτουργούσε έστω και υποτυπωδώς.
Όμως σίγουρα θα υπήρχαν και αυτοί που θα το έριχναν ''έξω'', θα διασκέδαζαν χωρίς περιορισμούς αφού το ίδιο το τέλος της ζωής, τους καταργεί.
Οι φοροφυγάδες θα έκαναν ανάληψη των χρημάτων τους για να ''τα φάνε'' και σίγουρα θα έσκουζαν για το ανούσιο της αποταμίευσης.
Πολλοί θα στρέφονταν στο δικό τους Θεό για συγχώρεση και μια θέση στον παράδεισο. Άλλοι, που ίσως θα ήταν πιο δύσπιστοι, θα εκμεταλλεύονταν το φόβο του επικείμενου τέλους για να φουσκώσουν τους ταμιευτικούς τους λογαριασμούς.
Μερικοί θα προσπαθούσαν να μάθουν με λεπτομέρειες το πώς, το πότε, της προφητείας, αντικρούοντας τους οργανισμούς και τις σίγουρες προβλέψεις τους.
Σε μας, στη χώρα μας, τίποτε δεν θα λειτουργούσε. Όχι πως έχουμε ανάγκη προφητειών για να πάψουν να δουλεύουν οι κρατικές μηχανές, αλλά θα είχαμε τη δικαιολογία.
Σίγουρα θα γλεντοκοπούσαμε μέχρι πρωίας. Κάποιοι θα θυμόντουσαν το ένδοξο παρελθόν μας και το Ζάλογγο, το Σούλι, και θα παρότρυναν να πέσουμε με ψηλά το κεφάλι.
Πολλά λαγούμια θα σκάβονταν για να κρυφτούν οι προύχοντες της γης, ενώ τρόφιμα θα εξαφανίζονταν σε μια μέρα. Βέβαια θα μου πείτε, τι να την κάνουν την επιβίωση σε μια κατεστραμμένη γη;; Η αυτοσυντήρηση και η ελπίδα όμως πεθαίνουν τελευταίες. Κάποιος θα κατόρθωνε να μάθει για τις σπηλιές κάτω από τη Γη. Θα το διέδιδε και  το πλήθος θα έψαχνε μανιωδώς να βρει και εκείνο τις εισόδους της λύτρωσης. Οι αψιμαχίες-τουλάχιστον- δεν θα έλειπαν . 
Άλλοι θα κλειδώνονταν στα σπίτια τους. 
Θα ακούγονταν και κάποιες   συγνώμες για λάθη και παραλείψεις του φίλου προς το φίλο, του παιδιού στο γονιό, του συντρόφου στο σύντροφο. Αποκλείω όμως μετά βεβαιότητας τη συγνώμη των πολιτικών στους πολίτες μας. Α!... θα υπήρχαν και οι εξομολογήσεις για αμαρτίες παλιές, πάντα περιλαμβάνεται κάτι τέτοιο στο σενάριο.
Τα νοσοκομεία θα γέμιζαν από ασθενείς που δεν θα άντεχαν την είδηση του τέλους.Κάποιοι ευσυνείδητοι θα εργάζονταν, ενώ το διαδίκτυο θα τα είχε ήδη τινάξει με την ταυτόχρονη χρήση εκατομμυρίων. 
Και  τότε, σκέψου,  2 μέρες πριν τις 21, να έβγαιναν οι υπεύθυνοι των οργανισμών για να πουν ότι έγινε λάθος ερμηνείας ή το πρόβλημα λύθηκε, ο πλανήτης- μετεωρίτης- διαστημικό σώμα που μας απειλούσε καταστράφηκε από τη ''μαμά-ΗΠΑ'', που πάντα φροντίζει τα παιδιά της στον κόσμο όλο!!!!!!!!!!
Και ο κόσμος όλος μια γιορτή. Κράτη ολόκληρα θα ξεχνούσαν την έχθρα τους μέχρι να την ξαναθυμηθούν αμέσως αφού θα γινόταν ανταγωνισμός μεταξύ των παπάδων όλων των θρησκειών για το ποιών ο  θεός έβαλε το χέρι του και γλυτώσαμε.
Αγκαλιές και φιλιά γνωστών και αγνώστων για τη χαρμόσυνη είδηση. 
Μετά; Μετά ξανά κλαυθμοί και οδυρμοί, αυτών που έφαγαν γλεντοκοπώντας όλες τις αποταμιεύσεις τους, αυτών που εξομολογήθηκαν με συνέπειες πια, τις αμαρτίες τους και οι μηνύσεις στους υπεύθυνους  για την πρόκληση του χάους θα έπεφταν βροχή.
Μετά; Οι δημοσιογράφοι σίγουρα θα έβρισκαν θέματα που θα απασχολούσαν για καιρό τα παράθυρα των ειδήσεων. Πώς αντέδρασαν στο επικείμενο τέλος οι διάσημοι; Τι έκαναν οι πολιτικοί; 
Και αλίμονο αν μάθαιναν τη λίστα όσων είχαν εξασφαλίσει λαγούμια υπογείως.......Σούργελα θα γίνονταν για πολύ καιρό! Να είστε σίγουροι όμως ότι καμιά λίστα τέτοια δεν θα μας δοθεί ποτέ! 
Να μη ξεχνάμε και  τα ανέκδοτα που θα κυκλοφορούσαν ''άμα τη λήξει του συναγερμού''... θα ήταν μοναδικά! 
Πάντως, στις 22 του μήνα, που έχει γενέθλια και η κόρη μου, εδώ στη χώρα μας, θα γιορτάσουμε τη νέα αρχή σίγουρα, εννοώντας φυσικά τη δόση που πήραμε και την ανάπτυξη  της οικονομίας μας που θα ''πετάξει στα ουράνια''! 
Καλά ξυπνητούρια! 



Μαζί με τον ''Καιάδα'', πάνε και οι ''Είλωτες''!!!


Ως ο χειρότερος εργοδότης του κόσμου χαρακτηρίστηκε ένας Αυστραλός επιχειρηματίας πλυντηρίων ρούχων που έβριζε τους υπαλλήλους του, τους απειλούσε ότι θα τους ρίξει οξύ, απειλούσε τις γυναίκες υπαλλήλους του, που αποκαλούσε σκύλες, ότι θα φωνάξει το βιαστή της περιοχής αν δεν δούλευαν καλά. Πετούσε πράγματα στο κεφάλι των υπαλλήλων του και για όλα αυτά καταδικάστηκε σε  πρόστιμο  40.000 ευρώ.
Να οι σύγχρονοι είλωτες, σκέφτηκα αμέσως!
Μπορεί κάποιος να πει ότι ίσως να υπήρχε κάποια διαταραχή στον εν λόγω ''κύριο''. Μπορεί να θεωρείται ο χειρότερος εργοδότης αλλά σίγουρα εννοούν χειρότερος από όλους όσοι έγιναν γνωστοί από τα  ΜΜΕ! 
Όμως, χιλιάδες  εργοδότες κακομεταχειρίζονται τους υπαλλήλους τους και μάλιστα ανήλικους εργαζόμενους, μικρά παιδιά που έχουν στη δούλεψή τους. Συχνά-πυκνά βλέπουν το φως της δημοσιότητας περιστατικά, ως στατιστικά στοιχεία, που δείχνουν ακριβώς αυτό: την καταδυνάστευση των φτωχών εργατών.Έχω άδικο που πιστεύω ότι σήμερα, πάρα πολλοί  εργαζόμενοι θεωρούνται , οι  είλωτες της Σπάρτης και μόνον οι τρόποι αντιμετώπισής τους, άλλαξαν όπως άλλαξαν και οι καιροί;
Ειδικά σήμερα, την εποχή της κρίσης και της μεγάλης ανεργίας, οι εργοδότες θα αποδείξουν πόσο άνθρωποι με όλη τη σημασία της λέξης, είναι.
Το να σκύβεις όμως το κεφάλι σε κάθε αποτρόπαια συμπεριφορά, μόνο να διαιωνίσεις το κακό κατορθώνεις.
Και επειδή σήμερα πολλές φορές έχουμε αναφέρει τον Καιάδα της Σπάρτης που με τον ένα τρόπο ή τον άλλο θεωρούμε ότι αναβιώνει, σειρά έχει να αναφερθούμε και στους νέους είλωτες που για να λέμε τα σύκα σύκα, ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν.
Πώς να μη θυμηθώ τους είλωτες στην Αρχαία Σπάρτη και τη θέση που κατείχαν στην κοινωνία του στρατιωτικού αυτού κράτους;
Ανάμεσα στην εκπαίδευση των νέων για να γίνουν σωστοί στρατιώτες μαζί με όλα τα άλλα, ήταν και οι κρυπτείες. Οι νέοι, είχαν ως αποστολή, κρυφά και πιθανόν νύχτα, εφοδιασμένοι με ένα μαχαίρι, να σκοτώσουν, να δολοφονήσουν είναι το σωστότερο, έναν είλωτα. Το να  σκοτώσουν πιθανόν να σήμαινε ότι τον καλούσαν σε αναμέτρηση σώμα με σώμα και ο καλύτερος νικούσε. Αλλά η δολοφονία ήταν και είναι μια ύπουλη πράξη. Συνήθως έπαιρναν εντολή από τους εφόρους να δολοφονήσουν τον πιο ισχυρό από τους είλωτες, αυτόν δηλαδή που μπορούσε να ξεσηκώσει τους συμπολίτες του εναντίον των Σπαρτιατών-αφεντάδων τους.
Γιατί ας μη ξεχνάμε, ότι οι είλωτες που έγιναν σκλάβοι των Σπαρτιατών, και που η ονομασία τους ταυτίστηκε στα σύγχρονα χρόνια, με κάθε δούλο που ταλαιπωρείται και υφίσταται δεινά, ήταν πολίτες της παλιάς πόλης Έλος, που επαναστάτησαν επειδή δεν άντεχαν τη δεσποτεία της Σπάρτης. Επαναστάτησαν λοιπόν, αλλά έχασαν τη μάχη από τους μετέπειτα κυρίους τους, τους Σπαρτιάτες, και έγιναν δούλοι, καλλιεργώντας τα κτήματα τους, παίρνοντας μέρος στον πόλεμο ως ψιλοί, δουλεύοντας στα σπίτια των αφεντάδων τους  και πού και πού ζητούσαν την ελευθερία τους! 
Φυσικά υπήρχαν και περιπτώσεις που είλωτες αποκτούσαν την ελευθερία τους μετά από πληρωμή του ποσού που είχε οριστεί, ή και είλωτες που είχαν δείξει ανδρεία στη μάχη και ως επιβράβευση γίνονταν ελεύθεροι πολίτες. Αλλά και εδώ το νόμισμα έχει και άλλη όψη.  Δηλ. το πρωί επιβράβευση των γενναίων δούλων και τη νύχτα η κρυπτεία ώστε να εξαφανιστούν από προσώπου Σπάρτης!! 

Κάθε εποχή έχει τους δικούς της είλωτες, που μπορεί οι συνθήκες να αλλάζουν αλλά η συμπεριφορά είναι η ίδια: κακομεταχείριση, εκμετάλλευση, υποταγή.
Όσο και αν ο άνθρωπος προόδευσε και ανέπτυξε πολιτισμό, όσο και αν εκδημοκρατίστηκε, όσο και αν καθιέρωσε νόμους για να προστατεύονται οι αδύναμοι, όσο και αν η δικαιοσύνη τιμωρεί τέτοιες συμπεριφορές ανά τον κόσμο, σαν του κακού Αυστραλού εργοδότη, δεν θα πάψουν να υπάρχουν ''είλωτες'' σε όποια μορφή, και φυσικά δεν θα πάψουν να υπάρχουν κακοί ως κάκιστοι εργοδότες. Επειδή οι άνθρωποι είναι καλοί και κακοί! Στους κακούς η  ισχύς, αυξάνει την κακία σε δυσθεώρητα μεγέθη.
Αλλά και με τους ''καλούς'', υπάρχει το άλλοθι της οικονομικής κρίσης, και οι απειλές απόλυσης και λουκέτων,θεωρούνται προειδοποιήσεις, ενώ  το ''απολύεσαι ή μένεις με το βασικό μισθό και ανασφάλιστος'' θεωρείται ευκαιρία εργαζόμενου από εργοδότη που διακατέχεται από ''ανθρωπισμό και κοινωνική ευαισθησία''! 
Για μένα πάντως, το πρόστιμο του δικαστηρίου στον Αυστραλό εργοδότη, είναι μια μικρή ποινή για την κακοποίηση των εργαζομένων από τον αφεντικό τους, έστω και αν είναι, λεκτική κακοποίηση! 
Και να φανταστεί κανείς, ότι στο σύγχρονο κόσμο, που ο καθένας έχει πρόσβαση  στη γνώση και έχει τον τρόπο να ομαδοποιηθεί και να αντιδράσει, θα είχαν περιοριστεί στο ελάχιστο τα φαινόμενα  νέων ειλώτων. Αλλά όπως δείχνουν τα πράγματα, οι δημιουργία ειλώτων πάντα ήταν  το ''όνειρο των ισχυρών για δύναμη και έλεγχο της ζωής των ανθρώπων''! 
Και τα κράτη;  Απλά αρκούνται να ικανοποιούν το όνειρο των ισχυρών και ως αντάλλαγμα, παίρνουν και Νόμπελ Ειρήνης!! 
Για τα μάτια σου μόνο!!! 




Ρατσιστικός εκφοβισμός................


Μεταναστεύουν πολλοί, κυρίως νέοι από την πατρίδα μας για να βρουν δουλειά. Μια πατρίδα που έχει μεγάλο ποσοστό ξενιτεμένων εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Σ' αυτήν την πατρίδα, που δεν έχει να προσφέρει τώρα  αξιοπρεπή διαβίωση στους πολίτες της, έρχονται ως μετανάστες άλλοι, που βρίσκονται ακόμη σε χειρότερη μοίρα.
Ο ρατσισμός είναι χαρακτηριστικό όλων των λαών αλλά όχι και όλων των ανθρώπων. Και σε μας, στη δική μας χώρα, που δεν είχε ζήσει με αλλοδαπούς, και μάλιστα παράνομης  εισόδου και διαμονής, φαίνεται ότι ο ρατσισμός χτυπά και τη δική μας πόρτα. Το να περιθωριοποιείς αυτούς που ήλθαν εδώ για να δουλέψουν ή για να σώσουν τη ζωή τους και της οικογενείας τους, ή επειδή οι νόμοι εδώ είναι δημοκρατικοί και επιεικείς, ή επειδή υπάρχουν πολιτικές σκοπιμότητες, ή επειδή τα πολιτικά τους φρονήματα είναι απαγορευτικά και επικίνδυνα για τη χώρα τους, ή επειδή έχουν τη δική τους διαφορετικότητα που δεν είναι ανεκτή στην δική τους πατρίδα, είναι το χειρότερο έγκλημα. Γιατί από εκεί ξεκινούν όλα τα αρνητικά μιας διαβίωσης με διαφορετικούς. Κυρίως για τα παιδιά!!!!!!!
Δικοί μου συγγενείς, έχουν μεταναστεύσει εδώ και 60 χρόνια σε άλλη ήπειρο. Έφτιαξαν  οικογένεια, έφτιαξαν τη ζωή τους όπως την ονειρεύονταν, απέκτησαν παιδιά,  απέκτησαν εγγόνια και αυτή η τρίτη γενιά, αντιμετωπίζει ακόμη, φαινόμενα ρατσισμού. Σκέψου, σήμερα που διδάσκονται τα ελληνικά και σε άλλα κράτη, σκέψου ότι τα εγγόνια των συγγενών μου αυτών δεν μαθαίνουν ελληνικά. Και αυτό γιατί δεν θέλουν οι γονείς τους, με το σκεπτικό ότι  θα αλλάξει η προφορά τους και θα αντιμετωπίζονται αρνητικά από τους ντόπιους! 
Μάλιστα, μια γηγενής, όταν έγινε  γειτόνισσα με τους δικούς μου, πούλησε το σπίτι της γιατί- έτσι είπε- η γειτονιά της χάλασε με το που μετακόμισαν  δίπλα της μη ντόπιοι! 
Μόνο ακούγοντας τους δικούς μας μετανάστες να διηγούνται τι τους προκάλεσαν τα φαινόμενα ρατσισμού που αντιμετώπισαν στα παιδικά τους χρόνια, θα κατανοήσουμε καλύτερα τη συμπεριφορά μας. Και ίσως έτσι θα ξανασκεφθούμε ότι με το να ψηφίζουμε στο σχολείο των παιδιών μας να μην δέχονται άλλης φυλής παιδιά, με το να μην αφήνουμε τα παιδιά μας να συνομιλούν με αλλοδαπούς συμμαθητές τους, με το να περιθωριοποιούμε αυτούς τους μετανάστες που μάλιστα είναι και νόμιμοι, μόνο κακό προκαλούμε, ειδικά στα παιδιά.
Ένας ομογενής δικαστής του Ανωτάτου δικαστηρίου της Βικτώριας  της Αυστραλίας, παρουσίασε το βιβλίο του, που είναι αυτοβιογραφικό  με  τίτλο «Αιμίλιο να με λες», στο Ελληνικό Μουσείο της Μελβούρνης.
Στην ομιλία του μίλησε για τους γονείς του, που έφυγαν από την Ελλάδα-βοσκός ο πατέρας-στα χωράφια η μητέρα μάζευε βαμβάκι και καπνά.
Μίλησε μπροστά σε μεγάλο πλήθος, κυρίως Αυστραλών Νομικών, για τους γονείς του που έφυγαν για να προσφέρουν στα παιδιά τους καλύτερη ζωή.''Ο κυριότερος σκοπός του βιβλίου είναι να τιμήσω τους μετανάστες της γενιάς των γονιών μου'', είπε.
Ο δικαστής Κύρου (Αιμίλιος Κύρος είναι το όνομά του), δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην ρατσιστική αντιμετώπιση που είχε, ως παιδί, στην Αυστραλία λέγοντας:
«Υπάρχουν και κάποιες σκοτεινές στιγμές στο βιβλίο, όπου περιγράφω το ρατσιστικό εκφοβισμό που υπέφερα ως παιδί. Ο ρατσισμός μπορεί να καταστρέψει την αυτοεκτίμηση ενός ατόμου, να δημιουργήσει δυσαρμονία μέσα στις οικογένειες και να καταστρέψει ζωές. Για τα παιδιά είναι ένα ιδιαίτερο πρόβλημα επειδή δεν έχουν τη δυνατότητα να τον καταπολεμήσουν. Ο εκφοβισμός και η διάκριση είναι αιώνια προβλήματα και κάθε κοινωνία έχει την ευθύνη να τα σταματήσει.
Ο ρατσισμός με ανάγκασε ν' αλλάξω τ' όνομα μου και να αρνηθώ την ταυτότητα μου. Με έκανε να ντρέπομαι για την Ελληνική μου καταγωγή... '' είπε μεταξύ άλλων.
Φυσικά στην εφηβεία αντιλήφθηκε το σφάλμα του και κατανόησε ότι θα' πρεπε να αισθάνεται υπερήφανος για τους γονείς του και την καταγωγή τους.
Στο τέλος κατέληξε: ''Η Αυστραλία έχει προοδεύσει πολύ από τότε που έφτασα εδώ το 1968. Εξωτικά ονόματα, τροφές και έθιμα που κάποτε τα κορόιδευαν οι Αυστραλοί είναι τώρα της μόδας. Όμως πρέπει πάντα να προσέχουμε για να βεβαιωθούμε ότι η χώρα μας συνεχίζει να δέχεται και να γιορτάζει τον κάθε άνθρωπο. Γι αυτό που είναι και γι' αυτό που έχει να προσφέρει, παρά να αποκλείεται επειδή είναι διαφορετικός.Εύχομαι ότι το βιβλίο μου θα βοηθήσει στην κατανόηση των ζητημάτων αυτών».
Γιορτή λοιπόν για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, θα πρεπε να είναι η συμπεριφορά μας απέναντι στους ξένους μας. Μόνον έτσι μπορούμε να αποκλείσουμε τους επικίνδυνους, τους παράνομους και όσους επιδίδονται σε εγκληματικές ενέργειες, που για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους δεν είναι μόνο αλλοδαπής προέλευσης! 
Αλλά προσοχή στα παιδιά! Η ψυχούλα τους δε γνωρίζει από έθνη, φυλές, διαφορετικότητα. Κάθε άσχημη συμπεριφορά έχει αντίκτυπο στη διαμόρφωση ακόμη και του χαρακτήρα τους. Ο ψυχικός τους κόσμος αλλάζει, ''βιάζεται'' με το να τους προκαλούμε αίσθημα ντροπής για την καταγωγή τους.
Κάθε άνθρωπος είναι σημαντικός  γι αυτό που είναι και γι  αυτό που προσφέρει. Ξεχωρίζει ακριβώς από τις πράξεις του! Σε όποιο έθνος και αν ανήκει, όποια γλώσσα και αν μιλάει, σε όποια θρησκεία και αν πιστεύει. Καλό είναι λοιπόν να μην κατηγοριοποιούνται οι άνθρωποι ως καλοί ή κακοί ανάλογα αν είναι ντόπιοι ή ξένοι. Μόνο η συμπεριφορά και οι πράξεις μας μας χαρακτηρίζουν! Γιατί είμαστε ό,τι κάνουμε και ό,τι δείχνουμε να πιστεύουμε! 



Σκέψεις...........ενώ τα κοράκια κάθισαν ήδη στα κλαδιά!


Καθημερινά ενημερώνομαι για τα τεκταινόμενα, διαβάζοντας όσα άρθρα ειδήσεων μπορώ. Η πολιτική και οικονομική μας κατάσταση ''κλέβει'' το ενδιαφέρον, κακώς θα μου πείτε, αλλά έτσι είναι.
Ποικίλα τα συναισθήματα  και οι αντιδράσεις καθ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Πιάνω τον εαυτό μου να μονολογεί, να  επιχειρηματολογεί,  να θυμώνει, να απελπίζεται αλλά και να ''βγάζει γλώσσα'' ξεστομίζοντας ανόητες δικαιολογίες  μιας  μαθήτριας δημοτικού.....
Η αλήθεια όμως είναι, ότι ο κόσμος δεινοπαθεί, και όχι μόνον ο κόσμος της Ελλάδας. Οι πολιτικές της ΕΕ, είναι μακράν πλέον από τις διακηρύξεις των προηγούμενων χρόνων που μιλούσαν για δημοκρατικές και κοινωνικές πολιτικές. Είναι πολιτικές και αποφάσεις που παίρνονται ερήμην των λαών για το καλό των επιχειρήσεων και ειδικά των εταιρειών των μεγάλων κρατών.
Φυσικά εμείς ως χώρα, δεν δικαιούμαστε να ομιλούμε, μια και αυτό απαιτεί η πλύση εγκεφάλου. Γιατί δανειστήκαμε και δαπανήσαμε ασύστολα, έξω από τις δυνάμεις μας. 
Στην πραγματικότητα, δεν δικαιούμαστε να ομιλούμε, γιατί ως λαός, ακόμη επιτρέπουμε να βρίσκονται στη Βουλή οι ίδιοι πολιτικοί, πάνω κάτω,  που κυριάρχησαν τα προηγούμενα 40 χρόνια. Δεν δικαιούμαστε, πραγματικά, να ομιλούμε γιατί αφήσαμε όλα αυτά τα χρόνια το ''εμείς'' για χάρη του ''εγώ''!. Δεν δικαιούμαστε να ομιλούμε γιατί πάψαμε να παράγουμε, ανακαλύπτοντας τρόπους του ''κερδίζειν ακόπως''.Δεν δικαιούμαστε να ομιλούμε γιατί η ελίτ του πνεύματος αφέθηκε στην απόλαυση που η ''καρέκλα'' της πρόσφερε, ενώ οι ικανοί και έντιμοι, κατοίκησαν στη χώρα της σιωπής και της αποστασιοποίησης.
Χωρίς ικανούς ηγέτες, χωρίς ''κεφαλή'' που να εμπνέει, ο λαός δεν ομονοεί, ούτε βρίσκει το βήμα του για να βοηθήσει και τη χώρα.
Το αποτέλεσμα; 
Έχουμε χρόνια μπροστά μας για να πούμε ότι γλυτώσαμε- αν τη γλυτώσουμε- τη πτώχευση. Έχουμε χρόνια μπροστά μας για να πούμε ξεφύγαμε από τη γάγγραινα του χρέους και μπορούμε να κοιτάξουμε μπροστά. Οι πολιτικές αποφάσεις στη χώρα μας δεν μας δίνουν καμιά ελπίδα για να πούμε ότι βλέπουμε έστω και αμυδρά, έστω και στο πολύ βάθος, φως.
Εν τω μεταξύ, οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την ελλειπή υγειονομική περίθαλψη, λόγω περικοπών των κονδυλίων με άσχημες συνέπειες για την υγεία μας.
Εν τω μεταξύ στρατιωτικοί, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την ασφάλεια της χώρας εξαιτίας της έλλειψης χρημάτων για την Άμυνα.
Εν τω μεταξύ, οι εργαζόμενοι, όσοι απέμειναν, με το φόβο της δικής τους απόλυσης ή του άγχους της επιβίωσης που οι περικοπές μισθών και η αύξηση φόρων προκαλούν, εργάζονται έτσι που δίνεται η εντύπωση ότι τα πάντα υπολειτουργούν.
Εν τω μεταξύ καθημερινά μένουν χωρίς ηλεκτρικό δεκάδες σπίτια, δεκάδες οικογένειες............
Εν τω μεταξύ, άνθρωποι πεινούν και παιδιά υποσιτίζονται.......
Εν τω μεταξύ, οι γείτονες λαοί, ''μύρισαν'' ετοιμοθάνατο και καραδοκούν.
Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να κοιτά ψηλά, μήπως και δω κοράκια πάνω από το πτώμα της χώρας.
Αλλά ήδη τα κοράκια κάθισαν στα κλαδιά και περιμένουν, ενώ  εμείς κοιτάμε χαμηλά, στο ύψος της τσέπης μας. 
Νοιάζεται κανείς για την εξωτερική μας πολιτική και για τις περικοπές στην άμυνα; Πόσες νίλες πρέπει να πάθουμε για να ξυπνήσουμε επιτέλους;


'' ....είμαι η ελιά η τιμημένη''!


             
                                      Θεόφιλου Χατζημιχαήλ


Aπό τον προηγούμενο μήνα έχει αρχίσει το μάζεμα της ελιάς και συνεχίζεται ακόμη, σε πολλές περιοχές της χώρας μας.
Το λάδι, η βασική αυτή διατροφή των Ελλήνων, βρίσκεται στην πυραμίδα της Μεσογειακής δίαιτας, αφού μετά από έρευνες, αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα της υγιεινής διατροφής για όλον τον κόσμο.
Η ελιά, το ιερό μας δέντρο, το δώρο της θεάς Αθηνάς, έχει εμπνεύσει ποιητές και ζωγράφους, από τα αρχαία χρόνια ως σήμερα. Η παράδοση θέλει, τη θεά Αθηνά να φυτεύει το πρώτο ελαιόδενδρο στην Ακρόπολη!
Η ιστορίας της όμως, χάνεται στα βάθη των αιώνων.
Η Ελλάδα είναι η τρίτη χώρα παραγωγής ελαιόλαδου. Κι όμως, πολλά λιόδεντρα έχουν εγκαταλειφθεί στο μαρασμό, γιατί η κοινωνική και οικονομική ζωή των κατοίκων άλλαξε με την πάροδο των χρόνων και έπαψε να στηρίζεται στην αυτάρκεια που κάθε οικογένεια, τα παλιά χρόνια, διέθετε. Ας μην αναφέρουμε και τα στρέμματα που θυσίασαν τις ελιές τους για το καλό του .........τουρισμού!!
Η πεθερά μου συνήθιζε να μου λέει ότι λυπάται τους ανθρώπους που δεν έχουν δικό τους ελαιώνα, δικό τους λάδι. Συζητήσεις ωρών για το αν πρέπει τα νέα παιδιά να φεύγουν στις πόλεις και να αφήνουν τα κτήματά τους χέρσα, ακαλλιέργητα και αφρόντιστα, ήταν συχνές με τα επιχειρήματά της να με αφοπλίζουν.
Λέει η ελιά στον αφέντη: ''Φρόντισέ με να σε θρέψω. Πότισέ με να σε πλουτίσω''! 
Οι παλιοί το ήξεραν καλά! 

Καρνέζης-Τρίπτυχο σε πλάτη καμβά

Αλλά δεν είναι εύκολο να μαζεύεις ελιές. Με κρύο, ειδικά στα  ορεινά χωριά, και με τα μουλάρια ως μεταφορικό μέσον,οι παλιοί κάτοικοι της επαρχίας, μάζευαν τις ελιές. Τότε δεν έπαιρναν εργάτες........Μήπως και τώρα συμφέρει οικονομικά; Τότε, μάζευες τις ελιές σου και έρχονταν και οι  γείτονες να βοηθήσουν. Εσύ φυσικά πήγαινες να βοηθήσεις στις δικές τους ελιές. 
Θυμάμαι τη δική μου εμπειρία από το μάζεμα της ελιάς.
Ήταν τέτοια εποχή, που είχα προθυμοποιηθεί να βοηθήσω δικούς μου ανθρώπους στο μάζεμα της ελιάς. Θυμάμαι το ''εγερτήριο'' μια άγρια ώρα το ξημέρωμα....Δεν είχε φέξει ακόμη. Αλλά έπρεπε να ετοιμαστούμε για να είμαστε με το χάραμα στο κτήμα!!!!!!!!!!!!! Με το μάτι να μην έχει ανοίξει ακόμη καλά, με ντύσιμο ζεστό αλλά άνετο να μπορούμε να κινηθούμε, με το θερμός παραμάσχαλα, τα σάντουιτς και το νερό μαζί, φύγαμε για τις ελιές.
Ο κρύος αέρας με ξύπνησε για τα καλά. Δεν άφησα τη σκέψη ''τι ήθελα και πρότεινα να βοηθήσω'' να θρονιαστεί μέσα μου εξαιτίας του άγριου ξυπνήματος. Όλοι έδειχναν ορεξάτοι και μεγαλύτεροι από εμένα....εγώ θα γκρίνιαζα; 
Φτάσαμε και άρχισαν να απλώνονται τα λιόπανα κάτω από τις ελιές. Είχε ξημερώσει για τα καλά πλέον, το κρύο ήταν ανεκτό και ο ουρανός καταγάλανος. Ήταν το πρώτο πράγμα που κοίταξαν οι σύντροφοι στο λιοστάσι. Αλίμονο αν έπιανε βροχή! 
Τα χτένια βγήκαν και οι σκάλες στήθηκαν. Πριόνια για το κλάδεμα μεγάλων κλαδιών πήραν θέση δίπλα στα σακιά που περίμεναν να γεμίσουν. Και σε σκάλα ανέβηκα, και το χτένι χρησιμοποίησα και ελιές από τα κλαδεμένα κλαδιά μάζεψα και τα σακιά γέμισα.........ακούραστα... με κέφι μια και η παρέα έδειχνε να το διασκεδάζει. Το τι ανέκδοτα άκουσα δε λέγεται. Μέχρι τραγούδια είπαν, και την ώρα της συγκομιδής αλλά και στα λιόπανα καθισμένοι, την ώρα του διαλείμματος για έναν καφέ ή σάντουιτς! Τα σακιά γέμιζαν αλλά η μέρα που ταξίδευε στη δύση της δεν μας έφτασε να μαζέψουμε όλες τις ελιές. Είχαμε και άλλες δυο μέρες στη διάθεσή μας. Η εμπειρία αξέχαστη! 
Το πρωί της επόμενης ημέρας πονούσε όλο μου το κορμί! Και αυτό αξέχαστο έμεινε!!! Όμως τα ''μπράβο'' και τα ''συγχαρητήρια'' που έπαιρνα για το ζήλο που έδειξα, αν και πρωτάρα, δεν με άφησαν να δείξω την κούραση!  Όμως, αν και ήταν μια υπέροχη εμπειρία, δεν πρότεινα ξανά να βοηθήσω. Πήρε καιρό να περάσει κάθε πόνος και να ξεκουραστεί κάθε μυς μου που τον ξύπνησα απότομα! χαχαχαχα
Στο ελαιοτριβείο έβλεπες τους χωρικούς με τα'ψημένα'' πρόσωπα από τον ήλιο και το κρύο να περιμένουν τη σειρά τους και να συζητούν για την ποσότητα των δέντρων τους και το πόσο λάδι είναι η παραγωγή τους......Ένας ηλικιωμένος κοιτούσε εμένα που περιδιάβαινα το ελαιοτριβείο κοιτώντας με ενδιαφέρον και μου είπε ότι σήμερα με τόση πρόοδο όλα έγιναν ευκολότερα. ''Στα νιάτα μου'', είπε, '' περιμέναμε το μουλάρι να κινήσει την πέτρα που ήταν μέσα σε μια πέτρινη λεκάνη και που εκεί ήταν οι ελιές για να τις λιώσει''........Αυτό πραγματικά θα ήθελα να το είχα δει! 

Η ελιά λοιπόν, ως πηγή πλούτου της ελληνικής οικογένειας, είναι συνδεδεμένη με εμάς τους Έλληνες με τον πολιτισμό μας, τα έθιμά μας, τις παραδόσεις μας , τη θρησκεία μας. Υπήρξε το σύμβολο ειρήνης, στεφάνωσε αθλητές, συμβόλιζε τη νίκη, τη σοφία, το θάνατο ακόμα αλλά και τη φιλία ανάμεσα στους λαούς.

              Εδώ στον ίσκιο μ' αποκάτου
              ήρθε ο Χριστός ν' αναπαυθεί
              κι ακούστηκε η γλυκιά λαλιά του
              λίγο προτού να σταυρωθεί.

              Το δάκρυ σου δροσιά αγιασμένη
              έχει στη ρίζα μου χυθεί
              είμαι η ελιά η τιμημένη
                              Κωστής Παλαμάς

Σε πολλές περιοχές αφήνουν τα λιόπανα απλωμένα κάτω από τις ελιές και όταν ωριμάσουν πέφτουν μόνες τους. Όμως έμαθα ότι επειδή μένουν καιρό έτσι αποκτούν οξέα...........και η οξύτητα του λαδιού πρέπει να είναι σχεδόν μηδαμινή για να είναι καλό το λάδι. Επίσης δεν χρησιμοποιούν χτένια όλοι. Παλιά, χρησιμοποιούσαν τα χέρια, μία μία ελιά στο σακκούλι, ή τις κοπάναγαν με μεγάλα ξύλα, που είναι και ''επίπονο'' για το δέντρο...
Λάδι, ελιές επιτραπέζιες και ξύλο για το τζάκι, δίνουν οι ελιές. Και μάλιστα το ξύλο της ελιάς σιγοκαίγεται για ώρα στο τζάκι και θεωρείται το καλύτερο.
Σπουδαίας σημασίαs το λάδι για όλους!!!!!!
Αγγεία με παραστάσεις από το μάζεμα της ελιάς, από τη βράβευση με τον κότινο των νικητών στους Ολυμπιακούς αγώνες, ακόμη και αμφορείς γεμάτους λάδι που έδιναν ως βραβεία σε αθλητές, τους γνωστούς Παναθηναϊκούς αμφορείς, έχουμε ως μαρτυρίες της σπουδαιότητας της ελιάς για τους αρχαίους προγόνους μας.
Τοιχογραφίες (Κνωσσός-Θήρα), που απεικόνιζαν ελαιώνες ή κλάδους ελιάς, δείχνουν ότι οι πρόγονοί μας, από αρχαιοτάτων χρόνων, γνώριζαν την ήμερη ελιά αφού οι αναπαραστάσεις των φύλλων είναι πιστές, ενώ η άγρια ελιά έχει μικρά φύλλα με αγκάθια, γνώριζαν, λοιπόν, την αξία της και την αντιμετώπιζαν ξεχωριστά ως αντικείμενο λατρείας.
Και στην καθημερινή μας ομιλία, έχει μπει η ελιά και το λάδι  με φράσεις παραβολικές, που δείχνουν πόσο βαθιές είναι οι ρίζες της στη ζωή μας.
''Μου έβγαλε το λάδι..........'',
''Μη ρίχνεις λάδι στη φωτιά'',
''Έκανε λαδιά'',
''Η θάλασσα είναι λάδι'',
''Το λάδι του τελείωσε'' γι αυτόν που πέθανε,
''Αυτός χάνει λάδια'' όταν κάποιος λέει ασυναρτησίες,
'Τον λάδωσε'', για να δουλεύει καλύτερα (γνωστό μας σπορ! ),
''Αυτος βγήκε λάδι'' επειδή το λάδι επιπλέει του νερού,
''Να λαδώσει λίγο το αντεράκι σου'', να φας καλά,
''Αυτός είναι σαν το λαδοπόντικο'' , που λέγεται για τον ατημέλητο άνθρωπο και παρομοιάζεται με τον ποντικό που έπεφτε στα πιθάρια με το λάδι αφού έτρωγε τα ξύλινα καπάκια που κάλυπταν, τότε, τα πιθάρια και έτρωγαν και το λάδι φυσικά. Η εμφάνιση του  λαδωμένου ποντικού (μπρρρ σίχαμα), δίνεται στον ατημέλητο άνθρωπο.

Ακόμη και το κουκούτσι και τα φύλλα της ελιάς έχουν χρησιμότητα σήμερα!
Αλλά και η καλλωπιστική χρήση του ελαιόλαδου είναι γνωστή από τα Ομηρικά χρόνια. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα μας λέει ότι ο Οδυσσέας και ο Διομήδης πλένονταν με ζεστό νερό και μετά άλειφαν το σώμα τους με ελαιόλαδο.
Και το νεκρό σώμα του Έκτορα που κακοπέθανε από τον Αχιλλέα το περιποιείται η Αφροδίτη αλείφοντάς το με λάδι ελιάς αρωματισμένο με ρόδα! Επίσης εκλεκτό λάδι με μέλι και κρασί προσφέρονταν ως χοές στους νεκρούς!!!
Ας μη ξεχνάμε ότι οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που καλλιέργησαν στον ευρωπαϊκό Μεσογειακό χώρο την ελιά. Όπως αναφέρει ο Πλίνιος, κατά το 580 π.Χ, ούτε το Λάτιο ούτε η Ισπανία ούτε η Τύνιδα γνώριζαν την ελιά και την καλλιέργειά της.
Και στη διακόσμηση σήμερα χρησιμοποιείται η ελιά, και σε στολισμούς γάμων και βαπτίσεων, αλλά και ως καλλωπιστικό φυτό στις γλάστρες μας.
H βιβλιογραφία που αφορά την ελιά και την ιστορία της, είναι τεράστια.
Γ.ΔΕΠΑΣΤΑΣ
Και είναι φυσικό αφού η ελιά είναι ''δέντρο θεϊκό και Αθηναϊκής ιθαγένειας!''




Είμαστε καλοί άνθρωποι λόγω φύσης ή επειδή έτσι μάθαμε;;;


Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν οι άνθρωποι είναι σκληροί με τους συνανθρώπους τους γιατί έτσι η φύση το επιβάλλει.Μήπως  δηλ. το περιβάλλον που μεγάλωσαν, δεν  είναι το μόνο  υπεύθυνο της συμπεριφοράς χωρίς συναίσθημα. 
Ίσως η φύση θέλει τα όντα που έφτιαξε να ζουν και να δρουν με συγκεκριμένο τρόπο λόγω αυτοσυντήρησης, χωρίς να δείχνουν έλεος στον  αδύναμο κρίκο του είδους τους. Πάρτε παράδειγμα τα ζώα....Κυνηγούν γιατί πεινούν χωρίς να νοιάζονται αν το γεύμα τους θα είναι μια ηλικιωμένη αντιλόπη ή το μικρό της. Δείτε τα ζώα-μαμάδες. Μεγαλώνουν τα μικρά τους με φροντίδα αλλά αφήνουν στο περιθώριο το μικρό που θα ψοφήσει, μια και επικρατεί σ' αυτά η λογική του ''είσαι γερό και δυνατό=σου αξίζει να σε ταΐσω για να  ζήσεις''! 
Μπορεί να πείτε ότι τα ζώα δεν έχουν νοημοσύνη, μόνον το ένστικτο της αυτοσυντήρησης,  ενώ οι άνθρωποι είναι νοήμονα όντα με δικαίωμα επιλογής.
Τότε πώς εξηγούνται τόσα βασανιστήρια αιχμαλώτων ακόμη και σήμερα, φόνοι, κακοποιήσεις, βιασμοί, εκμεταλλεύσεις ανηλίκων ακόμη και στο χώρο εργασίας, σκληρότητα, χλευασμός, περιφρόνηση, προσβολές, και ένα σωρό άλλα που μόνο η ανθρώπινη φαντασία μπορεί να δημιουργήσει;
Ίσως σκεφθείτε ότι δεν είναι οι πολλοί αυτοί με τη χείριστη συμπεριφορά ανθρώπου προς άνθρωπο... Κι όμως είναι πάρα πολλοί! 
Είναι έτσι η φύση του ανθρώπου; 
Και αν οι άνθρωποι ανέπτυξαν την αλληλεγγύη ή τον λεγόμενο ανθρωπισμό, εξαιτίας ανάγκης για συμβίωση με την απαρχή των κοινωνιών; Ίσως, ο πολιτισμός που ανέπτυξαν με την πάροδο των χρόνων, να επέβαλλε την ανάγκη της συμπαράστασης, του συμπάσχω με τον αδύναμο, της κοινωνικής ευαισθησίας, της περίθαλψης, της αλληλοβοήθειας και της ανθρώπινης συμπεριφοράς, όπως την εννοούμε σήμερα.
Πώς αλλιώς να εξηγήσω τα παιδιά, που δείχνουν όντως σκληρότητα απέναντι στους συνομηλίκους τους που είναι διαφορετικοί ή έχουν μια αναπηρία ή ένα μειονέκτημα; Και μη μου πείτε ότι δεν το κάνουν;;; Όλοι πήγαμε σχολείο και όλοι θα είδαμε παρόμοιες συμπεριφορές. Ειδικά τα μικρά παιδιά, σ'αυτά που οι διδαχές της οικογένειας δεν έχουν ακόμη βάσεις γερές, τα μικρά παιδιά που είναι αγνά και φέρονται όπως ακριβώς σκέφτονται, μπορούν να γίνουν σκληρά και άπονα προς τους αδύναμους συμμαθητές τους.  
Ανέφερα πιο πάνω για τις βάσεις της οικογενειακής διαπαιδαγώγησης....δηλαδή η σωστή συμπεριφορά δεν είναι έμφυτη αλλά διδάσκεται, σωστά; Η καλοσύνη, ο ανθρωπισμός, η ευαισθησία απέναντι σε άτομα που μας έχουν ανάγκη είναι αποτέλεσμα κατήχησης; 
Θα διαβάσατε για την αυτοκτονία του 15άχρονου στην Ιταλία, που εξαιτίας της διαφορετικότητάς  του δέχθηκε τη χλεύη  των συνομηλίκων του, τον εξευτελισμό και την περιθωριοποίηση που τον οδήγησαν στο απονενοημένο διάβημα, που τελικά κατόρθωσε, μετά θάνατον, να ακουστεί η κραυγή του για το ''κυνήγι'' του διαφορετικού και την έλλειψη ανεκτικότητας.
Σίγουρα διαβάζετε και εσείς, για όλες τις σκληρές και απάνθρωπες συμπεριφορές σε παιδιά, ηλικιωμένους και αδύναμους της παγκόσμιας κοινωνίας. Γιατί τόση σκληρότητα;  Πώς μπορεί ένα ον να προκαλεί τόσο πόνο και φόβο σε ένα άλλο ον; Φυσικά δεν είναι όλοι, αλλά πολλοί, μα την αλήθεια, πάρα πολλοί.
Αλλά και μικρότερης εμβέλειας σκληρότητα, απονιά όπως τη χαρακτηρίζει η μάνα μου, συναντάμε καθημερινά. Συμπεριφορές που αφήνουν κάθε νοήμων ον με το στόμα ανοικτό. Τέτοιες συμπεριφορές, αγενείς, αδιάφορες για τον πόνο και τον κόπο που προκαλούν, προσβλητικές,  συμπεριφορές εμπάθειας ή  σαδιστικές, ακόμη και κακοποιήσεις,  υφίστανται  οι ηλικιωμένοι, τα παιδιά, οι άποροι, οι ανάπηροι στη ζωή  τους, που δείχνουν σαδισμό και μίσος πολλές φορές, άσχετα αν θεωρούμε τα άτομα με τη λάθος συμπεριφορά ως πνευματικά ανώριμα και απαίδευτα άτομα. 
Δεν είναι να απορείς πώς υπάρχει τόση σκληρότητα; Και δεν είναι όλοι αυτοί ψυχικά άρρωστοι! 
Ίσως τελικά κρύβουμε ένα τέρας μέσα μας. Ίσως  ανάλογα με τις συνθήκες και όπου θεωρούμε εαυτούς ισχυρούς λόγω θέσης ή όπου θεωρούμε εαυτούς ανεύθυνους, μπορούμε να φερθούμε πολύ σκληρά και να φτάσουμε  να βασανίσουμε ή και να αφαιρέσουμε τη ζωή συνανθρώπων μας! 
Τελικά αν το καλοσκεφθείς, το πείραμα του Μίλγκραμ, του επίκουρου καθηγητή στο Γειλ  το 1961  που προσπάθησε να αποδείξει ότι οι στρατιώτες του Χίτλερ που έδειξαν τόση σκληρότητα στα στρατόπεδα αιχμαλώτων  ήταν επειδή εκτελούσαν εντολές, αν και είχαν επιλογές, μας δίνει την απάντηση. 
Το  πείραμα απέδειξε ότι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει τα πάντα στον συνάνθρωπό του αν θεωρεί εαυτόν ανεύθυνο, αν εκτελεί εντολές.
Κατά 65% ο Μίλγκραμ έδειξε ότι οι φοιτητές που  μετείχαν σε πείραμα δέχθηκαν να φτάσουν στα άκρα, προκαλώντας φρικτό πόνο-όπως πίστευαν- στους συνομηλίκους τους στο πείραμα, ακόμη και να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή τους. Και το 65% δεν είναι μικρό ποσοστό! Μη νομίσετε όμως, ότι το 35% αρνήθηκε να βασανίσει τον συνάδελφο.......Απλά αρνήθηκαν να πάνε έως το τέλος.....Βασανισμό με τη δόση που η συνείδησή τους ανεχόταν...Μόνο το 5% αρνήθηκε να λάβει μέρος στο πείραμα όταν έμαθαν τι θα έκαναν! 
Κρύβουμε λοιπόν ένα τέρας μέσα μας; 
Ακόμη και αν η απάνθρωπη συμπεριφορά είναι κατόπιν εντολής, και όχι επιλογής, δεν παύει να δείχνει ότι ο άνθρωπος είναι σκληρός από τη φύση του.
Μήπως οι κοινωνίες κατόρθωσαν να απαλύνουν αυτήν τη σκληρότητα, με νόμους, γραπτούς ή άγραφους που στο πέρασμα των αιώνων αμβλύνονται ανάλογα με τις καταστάσεις που ο άνθρωπος βιώνει; 
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει τα αίσχη που φανταζόμαστε σε έναν συνάνθρωπό του. Όμως, πώς αντέχει να βλέπει να προκαλεί πόνο, φόβο, θάνατο; Πώς; 


''Να είσαι ο εαυτός σου'': Ένα δύσκολο μονοπάτι!!



Σήμερα, σε μια εποχή που η ανθρώπινη αντοχή δοκιμάζεται, που τα πάντα ανατρέπονται εξαιτίας των οικονομικών δυσκολιών, οι προσωπικότητες και ελεύθερες οντότητες  παραπαίουν επειδή βομβαρδίζονται από νέα δεδομένα. Ο κόσμος τους που χάνεται, έστω και ψεύτικος, τους κάνει να   ταλανίζονται και αγωνίζονται να μείνουν ορθές χωρίς πάντα να το κατορθώνουν. Κρίση ψυχολογική, κρίση ταυτότητας, κατάθλιψη είναι όσα ταλαιπωρούν τον εσωτερικό κόσμο μας.
Γι αυτό  ο άνθρωπος προτρέπεται, συν τοις άλλοις, να δείχνει τον πραγματικό του εαυτό. ''Να είσαι ο εαυτός σου'' είναι η συμβουλή  που δίδεται και δωρεάν και επί χρήμασι! 
''Να είσαι ο εαυτός σου'', είναι μια παραίνεση που εκτός από τους ειδικούς- ψυχολόγους, ψυχαναλυτές, ψυχιάτρους, κοινωνιολόγους, εκπαιδευτικούς,-δίδεται ως συμβουλή και από  γονείς, φίλους, γνωστούς και αγνώστους, ακόμη και από την κα Ευφροσύνη που μένει δίπλα μου! 
Και εννοούν τις περισσότερες φορές:
-Να είσαι ειλικρινής και να λες ό,τι πιστεύεις άσχετα αν η αλήθεια σου δεν μ' αρέσει και τη βαπτίζω ''ψέμα''!
-Να είσαι ο εαυτός σου με όλα σου τα προτερήματα και ελαττώματα και σε όποιον αρέσεις, άσχετα αν εμένα μου δίνεις στα νεύρα
-Να κυνηγάς τα όνειρά σου αδιάφορο αν δεν είναι επικερδή και ρεαλιστικά, αλλά μην περιμένεις από μένα αναγνώριση
-Να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι και να θυμάσαι ότι και το χαμομηλάκι ή το μικρό κυκλάμινο είναι δώρα της φύσης, άσχετα αν εγώ προτιμώ τα αιωνόβια πανύψηλα δέντρα!
-Να λες τη γνώμη σου στην εργασία σου γιατί εγώ θέλω υπαλλήλους-συνεργάτες που θα αγαπούν τη δουλειά τους και να χαίρονται που εργάζονται στην εταιρεία μου, και εννοώ ότι κάθε παράπονο και καταγγελία για τις συνθήκες εργασίας θα αντιμετωπίζονται ως επαναστατική κομουνιστική διάθεση, και δεν έχουν θέση στη δουλειά μου!
-Να νιώθεις ελεύθερος και να μην επιτρέπεις να καταπιέζεσαι από κανένα, εκτός της/του συντρόφου σου,των γονιών σου και λοιπών συγγενών..............αμήν!
Τι σημαίνει όμως να είσαι ο εαυτός σου; 
Για μένα σημαίνει να αποδέχεσαι το τι είσαι, ποιος είσαι και τι δυνατότητες έχεις, καθώς και ποια ελαττώματα πρέπει να αποβάλλεις για να γίνεις ευτυχισμένος,  προσπαθώντας να βελτιώνεσαι μέρα με τη μέρα. Το τι σημαίνει βελτίωση έγκειται στη δική σου πείρα, αντίληψη των πραγμάτων και στον κοινωνικό σου περίγυρο. Όμως, πέρα από την προσωπική αντίληψη του καθένα, το να είναι ο εαυτός του κάποιος σημαίνει ότι είναι μια οντότητα που τον ολοκληρώνει, τον ξεχωρίζει ως άτομο, τον κάνει περήφανο γι αυτό που είναι.
O άνθρωπος λοιπόν, είναι μια ολοκληρωμένη οντότητα και κάθε ένας από εμάς, είναι  μοναδικός στον κόσμο. Είναι μια ατομικότητα  με τη δικής της ταυτότητα, με τις ομοιότητες και διαφορές της από τα άλλα άτομα, με τα δικά της βιώματα και  με την δικής της προσωπικότητα που κατακτάται με το πέρασμα των χρόνων.
Αν και κατά τους ειδικούς, ατομικότητα και προσωπικότητα είναι έννοιες που δεν έχουν ακριβή όρια και αλληλοεμπεριέχονται, θα ξεχωρίσω εδώ την  ατομικότητα του ανθρώπου  ως τον εσωτερικό μας κόσμο  και την  προσωπικότητα, ως επίκτητη,  επειδή έχει σφυρηλατηθεί  καθ όλη την πορεία του ατόμου-   νήπιο, παιδί, έφηβος, ενήλικας- από την οικογένεια, την κοινωνία και τις προσωπικές εμπειρίες.
Από μικρό παιδί ο άνθρωπος διαπαιδαγωγείται για να γίνει μια ώριμη και ολοκληρωμένη ενήλικη προσωπικότητα.
Πρώτα από όλα από τους γονείς. Και δεν θα αναφερθώ στις λάθος οικογένειες αλλά στις καθημερινές και σωστές οικογένειες, όπως μάθαμε ότι πρέπει να είναι. Οι γονείς λοιπόν διδάσκουν τα παιδιά..............να μην είναι ο εαυτός τους όταν αυτός ο εαυτός δεν ομοιάζει με τα πρότυπα που η δική τους εποχή και η κοινωνία επιβάλλουν. 
Ως επί το πλείστον η διαφορετικότητα οδηγεί στη μοναξιά, στην απομόνωση πολλές φορές, στην αποτυχία. Ποιος γονιός θα διδάξει το παιδί του να είναι ο εαυτός του όταν αυτός ο εαυτός είναι τόσο διαφορετικός από το σύνολο;
Ακόμη και οι οικογένειες- πρότυπα, που σέβονται την ατομικότητα του παιδιού τους και το μαθαίνουν να είναι αυθεντικό, ακόμη και αυτές, μαθαίνουν στο παιδί το πώς και το πότε της σωστής, κατά την κρίση τους, συμπεριφοράς για να ενταχθεί το παιδί τους ομαλά μέσα στην κοινωνία. Και όταν λέω διαφορετικό παιδί δεν εννοώ προβληματικό.
Έπειτα έρχεται το σχολείο. Εκεί το παιδί ομαδοποιείται, που ναι μεν είναι απαραίτητο για να μάθει να συνυπάρχει με τα άλλα άτομα, να μάθει κανόνες συμπεριφοράς ώστε η συνύπαρξη να είναι ειρηνική και ανθρώπινη, αλλά μαθαίνει να συν-πορεύεται με το σύνολο, να μαζικοποιείται.
Η μαζικοποίηση του παιδιού το μαθαίνει να υιοθετεί συμπεριφορές έξω, πολλές φορές, από τις οικογενειακές διδαχές αλλά και έξω από το χαρακτήρα του. Για να αρέσει..........για να αποκτήσει φίλους...........για να γίνει αγαπητό, μαθαίνει στην ουσία να υποκρίνεται. Έτσι, η υιοθέτηση μιας υποκριτικής συμπεριφοράς που συνάδει με τους συνομηλίκους του, ''θύματα'' και αυτοί της ίδιας ομαδοποίησης, γίνεται ακούσια τις περισσότερες φορές από έναν έφηβο που  πρέπει να είναι ''in''  και ''cool''.
Η κοινωνία, τα πρότυπα που προβάλλει, οι αρχές που γκρεμίζει και οι αντιλήψεις του μη ηθικού που βαπτίζεται ηθικό, οι ανατροπές ιδανικών και η απαξίωση του αληθινά ελεύθερα σκεπτόμενου ατόμου, τορπιλίζει το ''μείνε όπως είσαι'', το ''δέξου τον εαυτό σου, αγάπησέ τον'' ή το ''μη σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι''.
Μετά έρχεται η ενηλικίωση. Το άτομο, ολοκληρωμένο πια-όσο γίνεται-, εντάσσεται στην κοινωνία και στην αγορά εργασίας που εκεί μαθαίνει να ΜΗ συμπεριφέρεται όπως θέλει ή όπως είναι, αλλά όπως θέλουν οι ανώτεροί του για να μπορέσει να κρατήσει τη θέση του. Ακόμη και η συμπεριφορά προς τους συναδέλφους μπορεί να αποβεί εναντίον του όταν φερθεί όπως ακριβώς είναι.
Για του λόγου μου το αληθές, αναφέρω τα αποτελέσματα ερευνών που δείχνουν ότι το να είσαι ο εαυτός σου στη δουλειά δεν βοηθά την καριέρα σου. ''Ακούμε καθημερινά τους γκουρού αυτοβοήθειας να λένε πως το μυστικό της επιτυχίας είναι να είσαι ο εαυτός σου, αυτό όμως δεν ισχύει στο περιβάλλον της δουλειάς» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Dr Oliver Robinson του Πανεπιστημίου του Γκρίνουιτς. Γιατί αν θέλεις να έχεις καριέρα, ή  απλά, να κρατήσεις τη δουλειά σου πρέπει να μάθεις ότι η σιωπή πολλές φορές,  ακόμη και ένα χαμόγελο  είναι καλύτερα για τη δική σου  επαγγελματική πρόοδο.
Στις διαπροσωπικές του σχέσεις ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει  τους ανθρώπους που θα είναι δίπλα του, αυτούς που τον δέχονται όπως είναι. Ακόμη και εκεί όμως, το άτομο καθημερινά αναγκάζεται σε υποχωρήσεις για να κρατήσει ισορροπίες, για να μη ''δίνει στα νεύρα'' στους αγαπημένους του, για να ικανοποιήσει τους γονείς του, για να μη μείνει μόνος. Αυτές οι υποχωρήσεις και αναγκαίες είναι και απαραίτητες μέσα στα πλαίσια του σεβασμού και της αγαστής συνύπαρξης με τα άτομα που αγαπάς... όμως... 
Όμως δεν συμπεριφέρεσαι όπως θέλεις.
Όμως δε λες αυτό που σκέφτεσαι.
Όμως δε φέρεσαι ως ''εσύ'' αλλά ως κάποιος άλλος αφού έχεις εκπαιδευτεί πλέον να ακολουθείς ό,τι είναι αρεστό, άρα υποκρίνεσαι.
Η συνεχής υποκρισία γίνεται τρόπος ζωής.
Πώς λοιπόν μπορείς να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να δεις τον εαυτό σου; 
Πρέπει πρώτα να ξέρεις ποιος πραγματικά είσαι. Τι αληθινά θέλεις εσύ, το άτομο, αυτή η οντότητα, που γεννήθηκε να ξεχωρίζει από όλους, όσο ασήμαντη και αν είναι. 
''Κοιτάξου στον καθρέφτη και διάβασε τη ψυχή σου'' συνιστούν ειδικοί και μη.
Όμως, για να κοιταχτείς στον καθρέφτη, θα πρέπει να αναγνωρίζεις αυτό που βλέπεις. Να μπορείς να διαβάσεις τα σημάδια, να γυμνώσεις τον εσωτερικό σου κόσμο από όλα αυτά που η κοινωνία χρησιμοποίησε για να τον ντύσει. Πρέπει δηλ να ξέρεις  ποια είναι τα όνειρά σου και τι σε κάνει αληθινό! Και πρωτίστως πρέπει να ξέρεις πού είσαι αληθινός και πού αναγκάζεσαι να είσαι κάποιος άλλος.
Μόνο πολύ ολοκληρωμένες προσωπικότητες που ξέρουν πότε υποκρίνονται και έχουν θέσει όρια στις σχέσεις τους ώστε  να μη χάσουν τον εαυτό τους, μόνον τέτοια άτομα- πιστεύω- έχουν την ικανότητα να δουν το ''εγώ'' τους, όπως ακριβώς τους  το έφτιαξε η φύση.
Πόσοι όμως το μπορούν αυτό;
Και πόσο εύκολο είναι να είσαι ο εαυτός σου όταν κανείς δεν είναι τέλειος αλλά τη μόνη ατέλεια που ανεχόμαστε είναι η δική μας; 
Ζυγαριά!
Αυτό είναι για μένα η λύση. Αυτό θεωρώ ότι μπορεί να φέρει ισορροπία σε ένα άτομο που δεν μπορεί να είναι μόνο, μια και ο άνθρωπος γενικά είναι κοινωνικό ον.Το να συμπεριφερθείς όπως θες σημαίνει ότι επιλέγεις να είσαι απόλυτα ελεύθερος να κάνεις αυτό που αγαπάς και πιστεύεις, ανεξάρτητα από τις συνέπειες.
Γιατί όλοι αγαπάμε την ελευθερία, αλλά ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος, διάβασα σε ένα αξιόλογο μπλοκ, είναι συνήθως μόνος. 
Ζυγαριά λοιπόν, για να ζυγίσει ο καθένας, τι έχει σημασία για εκείνον, τι έχει αξία, τι υποχωρήσεις μπορεί να υποστεί για να μη χάσει την ταυτότητά του και να μη γίνει δυστυχισμένος.
Αλλά αυθεντικούς ανθρώπους δεν φτιάχνει η κοινωνία μας και ίσως καμιά κοινωνία ανθρώπων. Αυτό πιστεύω! Και αυτό γιατί αλλιώς, θα ξεχώριζε η ήρα από το στάχυ. Και καμιά ''ήρα'' δεν θέλει να την αναγνωρίζουν..........Έτσι, μαζεμένες πολλές ''ήρες'', έχουν κατορθώσει και θα το κάνουν πάντα, να προσπαθούν να μεταλλάσσουν το ''στάχυ'' και όποτε δεν το κατορθώνουν, το περιθωριοποιούν.
Χρυσή τομή για μεγαλύτερες αντοχές αντίστασης, στην προσπάθεια μετάλλαξης τουλάχιστον των νέων μας, είναι αυτό που εγώ πιστεύω ως εφικτό! 
Και κάθε ''στάχυ'' ας προσπαθήσει να μείνει αυθεντικό χωρίς μεταλλάξεις και ας μη γίνεται τελικά αρεστό και αποδεκτό!  Ίσως έτσι  απομονωθεί η ''ηρα'' και μπορέσουν οι κοινωνίες να γίνουν καλύτερες. Μακάρι! 


Οι νέοι φεύγουν................

"Ζωή - Ελιά", 2012 /(c)GTKessopoulos

Μια παρέα με νέα παιδιά, όλα τους με περγαμηνές σπουδών και ειδικοτήτων, πίνουν το καφεδάκι τους μετά από αρκετό καιρό!
Μετά τις πρώτες αγκαλιές και φιλιά, μετά τα γνωστά '' μια χαρά είσαι'', ''χαθήκαμε βρε παιδί μου'', ''τώρα πού δουλεύεις;;'', άρχισαν να παίρνουν απουσίες.
-Ο Βαγγέλης δεν είναι σήμερα μαζί μας γιατί βρίσκεται στο Λονδίνο. Εκεί βρήκε δουλειά.
-Και η Κατερίνα είναι Ντουμπάι. Μένει μόνιμα πλέον, γιατί εκεί  τελικά δουλεύει.
-Και εσύ Γιώργο; Είσαι ακόμη στην ίδια δουλειά;
-Φεύγω και εγώ σε ένα μήνα. Απολύθηκα ξέρεις, και περιμένω μια απάντηση από εταιρεία  που ενδιαφέρθηκε για το βιογραφικό μου, στη  Γερμανία. Αλλιώς θα πάω στις ΗΠΑ.
-Και εγώ ήρθα να σας αποχαιρετίσω. Φεύγω για Βρυξέλλες. Με προσέλαβε γνωστή εταιρεία και την κάνω με μικρά πηδηματάκια.
-Εσύ Μαρία;; Πώς πας στη δουλειά σου;
-Μου μείωσαν το μισθό μια και ο κατώτατος έπεσε αλλά ακόμη δουλεύω...Έχω όμως μια καλή πρόταση από Λονδίνο και το σκέφτομαι. 

-Μα τι κάνετε βρε παιδιά; Όλοι φεύγετε; Πάψατε να το παλεύετε; Δηλαδή εδώ ποιος θα μείνει; 
-Ξύπνα κούκλα μου... η Ελλάδα πέθανε!  Πού θα βρούμε δουλειά; Και όποιος βρει, πώς θα δεχθεί να δουλεύει για 700 και 600 ευρώ; 

Αυτή είναι μια συζήτηση νέων ανθρώπων, φίλων της κόρης μου, που δείχνει καθαρά το πρόβλημα των νέων, ενός επιστημονικού δυναμικού που θα προσφέρει και ήδη προσφέρει στο εξωτερικό τις γνώσεις του.
Πολλοί φεύγουν.. πολλοί θα φύγουν. Και μια χώρα που στερείται το καλύτερο δυναμικό της, στερείται αυτόματα και τη δυνατότητα να αναπτυχθεί.
Θα μου πει κάποιος ότι δεν υπάρχει σχέδιο ανάκαμψης σ' αυτήν τη χώρα.
Ότι δεν υπάρχει κανείς που να προτείνει το πώς θα πάρουν μπρος οι μηχανές της οικονομίας.  Και είναι αλήθεια! 
Πρόσφατα ο υφυπουργός οικονομίας καλούσε τους ξένους επιχειρηματίες να επενδύσουν επιτέλους στη χώρα μας, μια και έγιναν τα εργασιακά αρκετά δελεαστικά για επενδύσεις!! Μια και οι εργαζόμενοι είναι έτοιμοι ή σχεδόν έτοιμοι να δουλέψουν  άνευ όρων, ήθελε να πει! 
Αλλά ποιος θα έρθει να επενδύσει εδώ όταν και η γραφειοκρατία καλά κρατεί  και η φορολογία είναι αποτρεπτική για τους επενδυτές ενώ  η κοινωνία βράζει; Γιατί βράζει, μην έχετε αμφιβολίες! 
Είναι σαν ένα ηφαίστειο που δείχνει σημεία ζωής και δραστηριότητας, αλλά που κανένας ειδικός δεν ξέρει πότε θα εκραγεί. 
Γιατί η έλλειψη δουλειάς, άρα και αξιοπρεπούς διαβίωσης γεννά την απελπισία, το θυμό, την εκδίκηση.
Οι νέοι φεύγουν... .και ας μη φαίνεται το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Η ανεργία μεγαλώνει και δεν διαφαίνεται τρόπος να μειωθεί. 
Το μόνο που είναι ορατό πλέον είναι τα χαράτσια και η φοροεπιδρομή σ' αυτούς  που έχουν ακόμη τη δουλειά τους... .αλλά τα έσοδα αυτά  δεν είναι αρκετά για το κράτος!!!!!
Και οι αυτοκτονίες αυξάνονται . 
Και πολλά μα πάρα πολλά παιδιά πηγαίνουν νηστικά στο σχολειό τους....
Και οι προσπάθειες να στηθεί ένα σύστημα αλληλεγγύης είναι εντυπωσιακές, που σημαίνει ότι οι ανάγκες τις κοινωνίες είναι πλέον μεγάλες και μη διαχειρίσιμες.
Και οι νέοι που μπορούν να προσφέρουν, ξενιτεύονται.....
Τι άλλο μένει να γίνει για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για σχέδιο ανάκαμψης της οικονομίας; 
Ή μήπως δεν είναι αυτό το ζητούμενο;